ज्ञानं प्रसादजं विप्रः प्राप्य विष्णुपरायणम् 3.2.35.
ऊर्द्ध्वपुंड्रं च तिलकं तुलसीकण्ठमालिकाम्
जनेजने तथा कृत्वा महाभाष्य मुदैरयत्
इति ते कथितो विप्र जाप्यानामुत्तमो जपः
सर्वे भद्राणि पश्यंतु मा कश्चिद्दुःखभाग्भवेत्
मंगलं भगवान्विष्णुर्मंगलं गरुडध्वजः
शुचिर्यो हि नरो नित्यमितिहाससमुच्चयम्
इति श्रीभविष्ये महापुराणे प्रतिसर्गपर्वणि चतुर्युगखण्डापरपर्याये कलियुगीयेतिहाससमुच्चये उत्तमचरितमाहात्म्ये पंचत्रिंशोऽध्यायः
शतद्वादशमर्यादो द्वापरस्य समो भुवि
अस्मिन्काले महाभाग लीला भगवता कृता
देवीं सरस्वतीं व्यासं ततो जयमुदीरयेत्
भविष्याख्ये महाकल्पे प्राप्ते वैवस्वतेन्तरे
पांडवैर्निर्जिताः सर्वे कौरवाः युद्धदुर्मदाः
दिनान्ते भग वान्कृष्णो ज्ञात्वा कालस्य दुर्गतिम्
कालकर्त्रे जगद्भर्त्रे पापहर्त्रे नमोनमः
पांडवान्रक्ष भगवन्मद्भक्तान्भूतभीरुकान् रक्षार्थं शिबिराणां च प्राप्तवाञ्छूलहस्तधृक्
तदा नृपाज्ञया कृष्णः स गतो गजसाह्वयम्
निशीथे द्रौणिभोजौ च कृपस्तत्र समाययुः 3.3.1.
अश्वत्थामा तु बलवाञ्छिवदत्तमसिं तदा
हत्वा यथेष्टमगमद्द्रौणिस्ताभ्यां समन्वितः
पार्षतस्यैव सूतश्च हतशेषो भयातुरः
आगस्कृतं शिवं ज्ञात्वा भीमाद्याः क्रोधमूर्च्छिताः
अस्त्रशस्त्राणि तेषां तु शिवदेहे समाविशन्
ताञ्छशाप तदा रुद्रो यूयं कृष्णप्रपूजकाः
पुनर्जन्म कलौ प्राप्य भोक्ष्यते चापराधकम्
हरिं शरणमाजग्मुरपराधनिवृत्तये
तुष्टुवुर्मनसा रुद्रं तदा प्रादुरभूच्छिवः
शस्त्राण्यस्त्राणि यान्येव त्वदंगे क्षपितानि वै 3.3.1.
इति श्रुत्वा शिवः प्राह कृष्णदेव नमोऽस्तु ते
तद्वशेन मया स्वामिन्दत्तः शापो भयंकरः