ब्राह्मणाय सुशीलाय भूमिं दत्त्वा तु यो नरः 4.164.
हलकृष्टां महीं कृत्वा सबीजां सस्यमालिनीम्
धनं धान्यं हिरण्यं च रत्नान्याभरणानि च
सागरान्सरितः शैलान्समानि विषमाणि च
ओषधीः क्षीरसंपन्ना नानापुष्पफलोपगाः
अग्निष्टोमादिभिर्यज्ञैर्ये यजंति सदक्षिणैः
श्रोत्रियाय महीं दत्त्वा ये हरंति न मानवाः
सस्यपूर्णां महीं यस्तु श्रोत्रियाय प्रयच्छति
यत्किंचित्कुरुते पापं पुरुषो वृत्तिकर्शितः
सुवर्णानां सहस्रेण यत्पुण्यं समुदाहृतम्
कपिलानां सहस्रेभ्यो यद्दत्तेऽन्नं नरोत्तम 4.164.
मध्यमस्य मनुष्यस्य व्यासेन परिसंख्यया
बहुभिर्वसुधा भुक्ता राजभिः सगरादिभिः
किंकरा मृत्युदंडाश्च असिपत्रवनादयः
निरया रौरवाद्याश्च कुंभीपाकः सुदुःसहः
चित्रगुप्तश्च कालश्च कृतांतो मृत्युरेव च
रुद्रः प्रजापतिः शक्रो देवासुरगणास्तथा
षट्कर्मकृत्सुवृत्ताय कृशाय च प्रियार्थिने
सीदमानकुटुंबाय श्रोत्रियायाहिताग्नये
यथा जनित्री क्षीरेण पुत्रं संवर्द्धयेत्सदा
यथा गौर्भरते वत्स क्षीरेण क्षीरमुत्सृजेत् 4.164.
यथा बीजानि रोहंति जलसिक्तानि भूतले
यथोदयन्सहस्रांशुस्तमः सर्वं व्यपोहति
पर दत्तां तु यो भूमिमुपहिंसेत्कदाचन
स्वदत्तां परदत्तां वा यो हरेत वसुंधराम्
रुदतां वृत्तिनाशेन ये पतंत्यश्रुबिंदवः
ब्राह्मणानां हृते क्षेत्रे हर्तुस्त्रिपुरुषं कुलम् अधोमुखश्च दुष्टात्मा कुंभीपाके स पच्यते
दिव्यवर्षसहस्रांते कुंभीपाकाद्विनिःसृतः
स्वदत्तां परदत्तां वा यत्नाद्रक्षेद्युधिष्ठिर
तोयहीनेष्वरण्येषु शुष्ककोटरवासिनः