इति श्रीभविष्ये महापुराणे प्रतिसर्गपर्वणि चतु र्युगखण्डापरपर्याये कलियुगीयेतिहाससमुच्चये चतुस्त्रिंशोऽध्यायः
तत्रावसन्महाप्राज्ञ उपाध्यायः पतञ्जलिः
वेदवेदांगतत्त्वज्ञो गीताशास्त्रपरायणः
कदाचित्स तु शुद्धात्मा गतस्तीर्थांतरं प्रति
वर्षान्ते च तदा विप्रो देवीभक्तेन निर्जितः
शिवायै सर्वमांगल्यै विष्णुमाये च ते नमः
त्वमेव श्रद्धा बुद्धिस्त्वं मेधा विद्या शिवंकरी
इत्युक्ते सति विप्रे तु वागुवाचाशरीरिणी
तच्चरित्रप्रभावेण सत्यं ज्ञानमवाप्स्यसि मद्भक्त्या तेन संप्राप्तं पराजय पतञ्जले
इति श्रुत्वा वचो देव्या विन्ध्यवासिनि मन्दिरम्
ज्ञानं प्रसादजं विप्रः प्राप्य विष्णुपरायणम् 3.2.35.
ऊर्द्ध्वपुंड्रं च तिलकं तुलसीकण्ठमालिकाम्
जनेजने तथा कृत्वा महाभाष्य मुदैरयत्
इति ते कथितो विप्र जाप्यानामुत्तमो जपः
सर्वे भद्राणि पश्यंतु मा कश्चिद्दुःखभाग्भवेत्
मंगलं भगवान्विष्णुर्मंगलं गरुडध्वजः
शुचिर्यो हि नरो नित्यमितिहाससमुच्चयम्
इति श्रीभविष्ये महापुराणे प्रतिसर्गपर्वणि चतुर्युगखण्डापरपर्याये कलियुगीयेतिहाससमुच्चये उत्तमचरितमाहात्म्ये पंचत्रिंशोऽध्यायः
शतद्वादशमर्यादो द्वापरस्य समो भुवि
अस्मिन्काले महाभाग लीला भगवता कृता
देवीं सरस्वतीं व्यासं ततो जयमुदीरयेत्
भविष्याख्ये महाकल्पे प्राप्ते वैवस्वतेन्तरे
पांडवैर्निर्जिताः सर्वे कौरवाः युद्धदुर्मदाः
दिनान्ते भग वान्कृष्णो ज्ञात्वा कालस्य दुर्गतिम्
कालकर्त्रे जगद्भर्त्रे पापहर्त्रे नमोनमः
पांडवान्रक्ष भगवन्मद्भक्तान्भूतभीरुकान् रक्षार्थं शिबिराणां च प्राप्तवाञ्छूलहस्तधृक्
तदा नृपाज्ञया कृष्णः स गतो गजसाह्वयम्
निशीथे द्रौणिभोजौ च कृपस्तत्र समाययुः 3.3.1.
अश्वत्थामा तु बलवाञ्छिवदत्तमसिं तदा
हत्वा यथेष्टमगमद्द्रौणिस्ताभ्यां समन्वितः