तस्य यज्ञवराहस्य विष्णोरमिततेजसः
एवं स्तुत्वा हृषीकेशं धर्मराजस्य पश्यतः
मुद्गलोऽपि महाबुद्धिर्दृष्ट्वैतदखिलं नृप
संस्मृत्य यमवाक्यानि विष्णोर्माहात्म्यमेव च
अहो सुदुस्तरा विष्णोर्मायेयमतिगह्वरी
जीवो गच्छति कीटत्वं यूकामत्कुणयोनिताम्
ततश्च पशुतां प्राप्य नरत्वमभिवांछति तां प्राप्य च श्रियं परां नरो मायाविमोहितः
दुस्तरापि सुसाध्या सा माया कृष्णस्य मोहिनी
अवाप्यैवं च गार्हस्थ्यमवाप्यैवं च तत्परम्
अविरोधेन विषयान्भुञ्जन्विष्णुं समाश्रयेत् । 4.153.
ईदृग्बहुफला भक्तिः सर्वधातरि केशवे
मुधैवोक्तं सुधापानं मुधा तद्धि विचेष्टितम्
आराधितो हि यः पुंसामैहिकामुष्मिकं फलम्
संवत्सरास्तथा मासा विफला दिवसाश्च ते
यो न वित्तर्द्धिविभवैर्न वासोभिर्न भूषणैः
जलधेनोस्तु माहात्म्यं निशम्येदृग्विधं नराः
कर्मभूमौ हि मानुष्यं जन्मनामयुतैरपि
संप्राप्य च न यैर्विष्णुस्तोषितो जलधेनुना
ऊर्ध्वबाहुर्विरौम्येष दृष्टलोकद्वयोऽस्मि भोः
दुःसहो नारको वह्निरविषह्या च यातना 4.153.
आदेशिको देशिको हि यममार्गे सुदुस्तरे
इष्टेन किं क्रतुशतेन सुदुष्करेण क्लेशाधिकेन सुकृतैर्नियमैर्व्रतैश्च
इति श्रीभविष्ये महापुराण उत्तरपर्वणि श्रीकृष्णयुधिष्ठिरसंवादे जलधेनुदानव्रतविधिवर्णनंनाम त्रिपंचाशदुत्तरशततमोऽध्यायः
घृतधेनुदानव्रतवर्णनम् दीयते येन विधिना यादृग्रूपां च कारयेत्
गव्यस्य सर्पिषः कुम्भान्गंधमाल्यविभूषितान्
इक्षुयष्टिमयाः पादाः खुरा रौप्यमयास्तथा
सप्तधान्यमये पार्श्वे पटोर्णेन च कम्बलम्
तद्वच्छर्करया जिह्वां गुडक्षीरमयं मुखम्
ताम्रपात्रमयं पृष्ठं कुर्याच्छ्रद्धासमन्वितः
तद्वत्कल्पनया धेनोर्वत्सं च परिकल्पयेत्