चण्डीशश्च गणेशश्च नंदिनो गुह एव च
शृणु देवि कथां रम्यां मम मानससंस्थिताम्
अष्टाहे नेत्र उन्मील्य दृष्ट्वा निद्रागतां शिवाम्
कियती ते श्रुता गाथा श्रुत्वाह जगदंबिका
कोटरस्थः शुकः श्रुत्वा चिरंजीवत्वमागतः
स्थित्वा शिवस्य सदने मम ध्यानपरोऽभवत्
तेन प्राप्तं भागवतं माहात्म्यं चास्य दुर्लभम्
नर्मदाकूलमासाद्य श्रावयस्व कथां शुभाम् 3.2.32.
सत्पात्राय प्रदातव्यं विष्णुभक्ताय धीमते
इत्युक्त्वांतर्दधे देवो बोपदेवः प्रसन्नधीः
इति श्रीभविष्ये महापुराणे प्रतिसर्गपर्वणि चतुर्युगखण्डापरपर्याये कलियुगीयेतिहाससमुच्चये द्वात्रिंशत्तमोऽध्यायः
बहुत्वात्सर्ववेदानां श्रोतुमिच्छामहे वयम्
केन स्तोत्रेण वेदानां पाठस्य फलमाप्नुयात्
व्याधकर्मेति विख्यातो ब्राह्मण्यां शूद्रतोऽभवत्
त्रिपाठिनो द्विजस्यैव भार्या नाम्ना हि कामिनी
द्विजस्सप्तशतीपाठे वृत्त्यर्थी कर्हिचिद्गतः
तत्र मासो गतः कालो नाययौ स स्वमंदिरम्
दृष्ट्वा निषादं सबलं काष्ठभारोपजीविनम्
तदा गर्भं दधौ सा च व्याधिवीर्येण संचि तम्
द्वादशाब्दे गते काले स धूर्तो वेदवर्जितः
निष्कासितौ द्विजेनैव मातृपुत्रौ द्विजाधमौ 3.2.33.
प्रत्यहं चंडिकापाठं कृत्वा विंध्यगिरौ वसन्
निषादस्य गृहे चोभौ वने गत्वोषतुर्मुदा
व्याधकर्मा तु चौर्येण पितृमातृप्रियंकरः
चौरवृत्तिपरो धूर्तः स्त्रिया भूषणमाहरत्
कदाचित्प्राप्तवांस्तत्र द्विजवस्त्रसमुद्गतम्
पाठपुण्यप्रभावेण धर्मबुद्धिस्ततोऽभवत्
शिष्यत्वमगमत्तत्राक्षरमैशं जजाप ह
पठित्वाक्षरमालां च जजापादिचरित्रकम्
अन्नपूर्णां महादेवीं तुष्टाव परया मुदा 3.2.33.