इति श्रीभविष्ये महापुराण उत्तरपर्वणि श्रीकृष्णयुधिष्ठिरसंवादे महाशांतिविधिवर्णनं नाम त्रिचत्वारिंशदुत्तरशततमोऽध्यायः
गणनाथशान्तिवर्णनम् युधिष्ठिर उवाच शांतिं कथय देवेश गणनाथस्य मे विभो
यस्या आचरणेनैव सर्वारिष्टक्षयो भवेत्
विनायकं कर्माविघ्नसिद्ध्यर्थं विनिबोधत
काषायवाससश्चैव क्रव्यादानधिरोहति
व्रजन्नपि तथात्मानं मन्यतेनुगतं परैः
तेनोपसृष्टो लभते न राज्यं राजनंदनः
आचार्यत्वं श्रोत्रियश्च न शिष्योऽध्यापनं तथा
स्नपनं तस्य कर्तव्यं पुण्येऽह्नि विधिपूर्वकम्
सुगन्धकुंकुमालिप्तशरीरशिरसस्तथा
अश्वस्थानाद्गजस्थानाद्वल्मीकात्संगमाद्ध्रदात् 4.144.
सहस्राक्षं शतधारमृषिणा वचनं कृतम्
भगं ते वरुणो राजा भगं सूर्यो बृहस्पतिः
यत्ते केशेषु दौर्भाग्यं सीमंते यच्च मूर्द्धनि
स्नातस्य सार्षपं तैलं स्रुवेणौदुम्बरेण च
मितश्च समितश्चैव तथा सालकटंकटौ
नामभिर्बलिमंत्रैश्च नमस्कारसमन्वितैः
कृता कृतांस्तंडुलांश्च पललौदनमेव च
पुष्पं चित्रं सुगन्धं च सुरां च त्रिविधामपि
दूर्वां सर्वप्रपुष्पाणां दत्त्वार्घ्यं पूर्णमडलाम् 4.144.
रूपं देहि यशो देहि भगं भवति देहि मे
ततः शुक्लांबरधरः शुक्लमाल्यानुलेपनः
एवं विनायकं पूज्य ग्रहांश्चैव विधानतः
आदित्यस्य तथा पूजां तिलकं स्वामिनस्तथा
श्वेतार्कस्य तु यो मूले महागणपतिः कृतः
संजप्यते शुचौ देशे विघ्नं नात्र हि देहिनः
क्षीणभाग्योऽपि पुरुषः पूजितश्च नरेश्वरः .
नक्षत्रहोमविधिवर्णनम् बंधने संनिरोधेङ्गा व्याधीनां संप्रपीडने
कथं मोक्षो भवेत्तस्य साध्यासाध्यं ब्रवीहि मे
आधाने जन्मनक्षत्रे नैधनप्रत्ययेषु च