पितृशर्मोवाच त्रिगुणैक्यस्वरूपायै तुरीयायै नमोनमः ।। 3.2.30.
महत्तत्त्वजनन्यै च द्वंद्वकर्त्र्यै नमोनमः
पृथग्गुणायै शुद्धायै नमो मातर्नमोनमः
नमो मातरविद्यायै ततः शुद्ध्यै नमोनमः
स्त्रियै शुद्धरजोमूर्त्यै नमस्त्रैलोक्यवासिनि
इति श्रुत्वा स्तवं देव्या प्रसादः स्थापितस्तया
तामुद्वाह्य द्विजो देवीं नाम्ना वै ब्रह्मचारिणीम्
प्रियायै स रजोवत्यै ऋतुदानं करोति हि
ऋग्यजुश्च तथा साम तुर्यश्चासी दथर्वणः
यजुषस्तु सुतो जातो मीमांसो लोकविश्रुतः
पुत्रो वररुचिः श्रेष्ठोऽथर्वणस्य नृपप्रियः ।। ते गता मागधेशस्य चन्द्रगुप्तस्य वै सभाम् 3.2.30.
नृपस्तान्पूजयामास बहुमानपुरःसरम्
व्याडिराह महाराज यः स्तुतौ तत्परः पुमान्
मीमांसश्चाह भो राजन्यज्ञे यो हि पुमान्परः
हवनं तर्पणं कृत्वा ब्रह्मादिकसुरान्प्रति
श्रुत्वेदं पाणिनिश्चाह चन्द्रगुप्त शृणुष्व भोः
तथैव सूत्रपाठैश्च लिंगधातुगणावृतैः
श्रुत्वा वररुचिश्चाह शृणु मागधभूपते
दंडलोमनखाधारी भिक्षार्थी वेदतत्परः
इति तेषां वचः श्रुत्वा पितृशर्माब्रवीदिदम्
गामी पाणिगृहीतायामृतुकाले यतेंद्रियः 3.2.30.
स्वामिन्यद्भवता चोक्तं धर्मज्ञेन यशस्विना
इत्युक्त्वा तस्य शिष्योऽभूद्गुरुवाक्यपरायणः
पितृशर्मापि मनसा ध्यात्वा दामोदरं हरिम्
[https://sa.wikisource.org/s/d7d पूर्वपुटम्] यत्कृत्वा च कलौ घोरे परां निर्वृतिमाप्नुयात्
कणभुग्वरशिष्यैश्च शास्त्रज्ञैः स पराजितः
लज्जितः पाणिनिस्तत्र गतस्तीर्थान्तरं प्रति
केदारमुदकं पीत्वा शिवध्यानपरोऽभवत्
ततो दशदिनान्ते स वायुभक्षो दशाहनि
श्रुत्वामृतमयं वाक्यमस्तौद्गद्गदया गिरा