छात्रं द्वादशमं शुक्लं ध्वजदीर्घं त्रयोदशम्
बन्धयित्वा चन्द्रपादै रज्जुभिः स्थूणिकां नरैः
दक्षिणाभिश्च संपूज्य गुडपायसपूपकैः
प्रेक्षणीयैर्महादानैर्नटैगीतैः कथानकैः
वेश्यांगनानरैर्हृष्टैर्द्यूतक्रीडामहोत्सवैः
रात्रौ प्रजागरः कार्यो रक्षणाय प्रयत्नतः
काकाद्भवति दुर्भिक्षं कौशिकान्म्रियते नृपः
शैथिल्याद्गिरिभिच्छक्रः प्रमादान्नीयते यदि
यावत्तु नीयते स्थानादन्यस्मादैंद्रतो ध्वजः ।। 4.139.
इंद्रध्वजसमुत्थानं प्रमादान्न कृतं यदि
कथंचिद्यदि विघ्नः स्याद्विपाकं मे निबोध वै
मस्तके मन्त्रविच्छेदो मुखे मुख्यबलक्षयः
वरत्रायां मित्रनाशः स्थूणिकासु पदातयः
उत्थाप्य पूजयेद्भक्त्या दिवारात्रमतंद्रितः
सौवर्णं रौप्यकं कृत्वा पूर्णमुत्थापयेद्ध्वजम्
त्रपुसैः कर्कटीभिश्च नालिकेरैः कपित्थकैः
नैवेद्यादिभिरभ्यर्च्य मंत्रेणानेन तोषयेत् क्षेमार्थं सर्वलोकस्य पूजेयं प्रतिगृह्यताम्
श्रवणाद्भरणीं यावत्पूजां कृत्वा विधानतः
सार्थं सुरासुरगणैः पुरंदरशतक्रतो 4.139.
एवं यः कुरुते यात्रामिन्द्रकेतोर्युधिष्ठिर
ईतयो न प्रवर्तंते तस्मान्मृत्युकृतं भयम् भुक्त्वा राज्यं चिरंकालमिन्द्रलोके महीयते
राष्ट्रे पुरे च नगरे सुरराजकेतोर्यत्रोत्सवो नृपजनैः क्रियते समेत्य
इति श्रीभविष्ये महापुराण उत्तरपर्वणि श्रीकृष्णयुधिष्ठिरसंवादे महेन्द्रध्वजमहोत्सववर्णनं नामैकोनचत्वारिंशदुतरशततमोऽध्यायः
दीपालिकोत्सववर्णनम् श्रीकृष्ण उवाच पुरा वामनरूपेण याचयित्वा धरामिमाम्
इन्द्राय दत्तवान्राज्यं बलिं पातालवासिनम्
एकमेव हि भोगार्थं बलिराज्येतिचिह्नितम्
कार्त्तिके कृष्णपक्षस्य पञ्चदश्यां निशागमे
किमर्थं दीयते दानं तस्यां का देवता भवेत्
किंस्वित्तस्यै भवेद्देयं केभ्यो देवं जनार्दन
श्रीकृष्ण उवाच कार्त्तिके कृष्णपक्षे च चतुर्दश्यां दिनोदये