मग्नं जामातरं पश्यन्विललाप स मूर्च्छितः 3.2.29.
ततः कलावती दृष्ट्वा पपात भुवि मूर्च्छिता
हा नाथ प्रिय धर्मज्ञ करुणाकरकौशल पत्युरर्द्धं गतं कस्मादर्द्धांगं जीवनं कथम्
सरोजनेत्रांबुकणान्विमुंचती मुक्तावलीभिस्तनकुड्मलांचिता
हा सत्यनारायण सत्यसिंधो मग्नं हि मामु द्धर तद्वियोगे
साधो कलावती क्षिप्रं मत्प्रसादं हि भोजयेत्
इत्याकाशे वचः श्रुत्वा विस्मिता तच्चकार सा
तत्रैव साधुः साह्लादो भक्त्या परमया युतः
तेन व्रतप्रभावेन पुत्रपौत्रसमन्वितः
इतिहासमिमं भक्त्या शृणुयाद्यो हि मानवः
इति ते कथितं विप्र व्रतानामुत्तमं व्रत 3.2.29.
व्रतानां चैव सर्वेषां श्रेष्ठं नारायणव्रतम्
त्वन्मुखेन श्रुतं सूत तापत्रयविनाशनम्
सर्वेषां ब्रह्मचर्याणां ब्रह्मचर्ये हि किं परम्
वेदवेदांगतत्त्वज्ञो यमलोकभयान्वितः
ज्ञात्वा घोरतमं कालं कलि कालमधर्मजम्
केनाश्रमेण वर्णेन मम श्रेयो भवेदिह
वानप्रस्थः कलौ नास्ति ब्रह्मचर्यं क्वचित्क्वचित्
अतः स्त्री संग्राह्यो मया घोरे कलौ युगे तर्हि मे सफलं जन्म मम श्रेयो भवेदिह
इत्येवं संमतं कृत्वा शिवां मंगलदायिनीम् विश्वेश्वरीं जगन्मूर्तिं सच्चिदानंदरूपिणीम्
पितृशर्मोवाच त्रिगुणैक्यस्वरूपायै तुरीयायै नमोनमः ।। 3.2.30.
महत्तत्त्वजनन्यै च द्वंद्वकर्त्र्यै नमोनमः
पृथग्गुणायै शुद्धायै नमो मातर्नमोनमः
नमो मातरविद्यायै ततः शुद्ध्यै नमोनमः
स्त्रियै शुद्धरजोमूर्त्यै नमस्त्रैलोक्यवासिनि
इति श्रुत्वा स्तवं देव्या प्रसादः स्थापितस्तया
तामुद्वाह्य द्विजो देवीं नाम्ना वै ब्रह्मचारिणीम्
प्रियायै स रजोवत्यै ऋतुदानं करोति हि
ऋग्यजुश्च तथा साम तुर्यश्चासी दथर्वणः
यजुषस्तु सुतो जातो मीमांसो लोकविश्रुतः