मूढोहं धनगर्वेण मदांधीकृतलोचनः 3.2.29.
क्षमस्व मम दौरात्म्यं तपो धाम्ने हरे नमः
इति स्तुत्वा लक्षमुद्राः स्थापिताः स्वपुरोधसि
तुष्टो नारायणः प्राह वांछा पूर्णा भवेत्तु ते अंते सांनिध्यमासाद्य मोदसे त्वं मया सह
इत्युक्त्वान्तर्दधे विष्णुः साधुश्च स्वाश्रमं ययौ
आगत्य नगराभ्याशे प्राहि णोद्द्रुतमाश्रमम्
जामात्रा सहितः साधुः कृतकृत्यः समागतः
पूजाभारं सुतायै सा दत्त्वा नौकांतिकं ययौ
कलावती त्ववज्ञाय प्रसादं सत्वरा ययौ
अवज्ञानात्प्रसादस्य नौकाशंखपतेरथ
मग्नं जामातरं पश्यन्विललाप स मूर्च्छितः 3.2.29.
ततः कलावती दृष्ट्वा पपात भुवि मूर्च्छिता
हा नाथ प्रिय धर्मज्ञ करुणाकरकौशल पत्युरर्द्धं गतं कस्मादर्द्धांगं जीवनं कथम्
सरोजनेत्रांबुकणान्विमुंचती मुक्तावलीभिस्तनकुड्मलांचिता
हा सत्यनारायण सत्यसिंधो मग्नं हि मामु द्धर तद्वियोगे
साधो कलावती क्षिप्रं मत्प्रसादं हि भोजयेत्
इत्याकाशे वचः श्रुत्वा विस्मिता तच्चकार सा
तत्रैव साधुः साह्लादो भक्त्या परमया युतः
तेन व्रतप्रभावेन पुत्रपौत्रसमन्वितः
इतिहासमिमं भक्त्या शृणुयाद्यो हि मानवः
इति ते कथितं विप्र व्रतानामुत्तमं व्रत 3.2.29.
व्रतानां चैव सर्वेषां श्रेष्ठं नारायणव्रतम्
त्वन्मुखेन श्रुतं सूत तापत्रयविनाशनम्
सर्वेषां ब्रह्मचर्याणां ब्रह्मचर्ये हि किं परम्
वेदवेदांगतत्त्वज्ञो यमलोकभयान्वितः
ज्ञात्वा घोरतमं कालं कलि कालमधर्मजम्
केनाश्रमेण वर्णेन मम श्रेयो भवेदिह
वानप्रस्थः कलौ नास्ति ब्रह्मचर्यं क्वचित्क्वचित्
अतः स्त्री संग्राह्यो मया घोरे कलौ युगे तर्हि मे सफलं जन्म मम श्रेयो भवेदिह
इत्येवं संमतं कृत्वा शिवां मंगलदायिनीम् विश्वेश्वरीं जगन्मूर्तिं सच्चिदानंदरूपिणीम्