सानंदं नंदनवने आर्द्रया सहितो यथा
उन्मादयन्वने पुण्ये विद्याधरगणान्बहून्
संतानपारिजातोत्थां बद्ध्वा स माधवीलताम्
गीतमांदोलकारूढस्तद्गायंत्यमर स्त्रियः
तं दृष्ट्वाष्टापदनिभा भवानी प्राह शंकरम्
आदोलकं मम कृते कारयस्व स्वलंकृतम् 4.133.
तद्गौरीवचनं रम्यं श्रुत्वा गोवृषभध्वजः
स्तंभद्वयं रोपयित्वा इष्टापूर्तमयं दृढम्
वासुकिं दंडकस्थाने बद्ध्वा तांतवसप्रभम्
कृमिकार्पासकौशेयवस्त्रैः संवेष्टितं नवैः
रचयित्वा विचित्रां तां दोलां चैलाजिनोत्तराम्
तत्रारूढस्तु यावत्स सौम्यसोमविभूषणः
वामपार्श्वे तु विजया दक्षिणेन जया भवेत्
आदोलयंत्या पार्वत्या सहितं स गदाक्षरम्
जगुर्गंधर्वपतयो ननृतुश्चाप्सरोगणाः
चेलुः कुलाचलाः सर्वे चुक्षुभुः सप्त सागराः 4.133.
आलोक्य व्याकुलं लोकं देवाः शक्रपुरोगमाः
उपारमस्व भगवन्भवतः क्रीडयानया
गीर्वाणगीर्भिः संहृष्टः शंकरो लोकशंकरः
उवाच वचनं पार्थ सुरसार्थस्य पश्यतः
श्रीमहादेव उवाच वसंते कारयिष्यंति मंडिते त्रिदशांगणे
नेत्रपट्टापटच्छन्नां पद्मरागविभूषि ताम्
विचित्राभरणाभाभिराभासितदिगंतराम्
मालां विद्याधराक्रातां प्रांतरोपितदर्पणाम्
अग्निकार्यं ततः कृत्वा क्षिप्त्वा चैव दिशां बलिम्
मूलमंत्रेण देवानां प्रोक्तं दोलाधिरोहणम् 4.133.
गंभीरांतरनिर्घोषैर्ललनानां च निस्वनैः
एतस्मिन्नन्तरे नारीं दोहनाय निकुट्टकाम्
सुवर्णशृंगिणा प्रोक्तं स्मितदंतांशुकर्बुरम्
जलसंक्लिन्नवसनो रशनादाममंडितः