तस्य गंधमनाघ्रेयमाघ्राय सुरयोषितः
ऋषयो नियमांस्त्यक्त्वा प्राद्रवंत गृहान्प्रति ।। न वेदाध्ययने ध्याने रतिस्तेषां बभूव ह
अपराधाद्विघटितं यद्बभूव प्रिये परम्
गंधेनाकुलितं लोकं दृष्ट्वा ब्रह्मा तमब्रवीत्
ब्रह्मोवाच जातस्त्वं लोकदमनान्नूनं दमनको मया
यत्संतस्त्वनुमन्यंते सर्वा तिशयवर्जितम् 4.133.
एकस्याप्यपकारं यः करोति स नराधमः
दृष्टार्थबाधकं कर्म न कर्तव्यं कथंचन
ततः स्वयं प्रभजति दैवे पित्र्ये च कर्मणि
स्वभाव एष मे ब्रह्मंस्त्वया सृष्टः पुरा विभो
या यस्य जंतोः प्रकृतिः शुभा वा यदि वेतरा
तत्स्वभावप्रवृत्तस्य यदि शापस्त्वया मम ।। प्रदत्तः किं करोम्येतन्न कृत्यमपराध्यति ।ऽ
युक्तियुक्तं वचः श्रुत्वा दमनेन समी रितम्
वसंते सहकारोत्थमंजरीपिंजरे जने
तस्मिन्काले सुरेशानां शिरांस्याक्रम्य लीलया
ये त्वामारोपयिष्यंति दानमानपुरस्सराः 4.133.
सर्वदैव शिवस्येष्टा पुण्या पापभयापहा
एवमुक्त्वा ययौ ब्रह्मा दमनो मंदरे गिरौ
दिव्ये गिरौ गिरिसु तादयिताधिवासे रत्नांशुकच्छुरितकाञ्चनभूमिभागे
प्रवृत्तनरनारीकं पञ्चमोच्चारसुन्दरम्
सानंदं नंदनवने आर्द्रया सहितो यथा
उन्मादयन्वने पुण्ये विद्याधरगणान्बहून्
संतानपारिजातोत्थां बद्ध्वा स माधवीलताम्
गीतमांदोलकारूढस्तद्गायंत्यमर स्त्रियः
तं दृष्ट्वाष्टापदनिभा भवानी प्राह शंकरम्
आदोलकं मम कृते कारयस्व स्वलंकृतम् 4.133.
तद्गौरीवचनं रम्यं श्रुत्वा गोवृषभध्वजः
स्तंभद्वयं रोपयित्वा इष्टापूर्तमयं दृढम्
वासुकिं दंडकस्थाने बद्ध्वा तांतवसप्रभम्
कृमिकार्पासकौशेयवस्त्रैः संवेष्टितं नवैः