त्रितयं निघ्नतां नेयं त्रितयं चोन्नतिं पराम्
यः कारयति लोकेऽस्मिन्कीर्तिस्तस्यामला भवेत् 4.127.
उपेतानामपि दिवं स निबन्धविधायिनाम्
तावत्स्वर्गे स रमते यावत्कीर्तिरनश्वरा
हंसास्यक्षिप्तनील्यग्रं पद्मिनीखण्डमण्डितम्
घटैरञ्जलिभिर्वक्त्रैर्यस्य वाटीपुटैर्जलम्
तडागं नगरोपांते धन्यस्य किल जायते
येषां देवकुलं तत्तु निष्पद्येत सरस्तटे
न भवंतीष्टिका यावद्द्रोणी वा भूमिसन्निभा
भोग्यस्थाने कृतः कूपः सुस्वादुसलिलस्तथा
यस्य स्वादुजलं कूपे पिबंति सततं जनाः
यः प्रासादान्रचयति शुभान्देवतानां तडागे कीर्तिस्तस्य भ्रमति विपुला वंशमार्गानुयाता 4.127.
तेषां तडागानि बहूदकानि कूपाश्च यूपाश्च प्रतिश्रयाश्च
वृक्षोद्यापनविधिवर्णनम् उद्यापनविधिं चैव सरहस्यं समासतः
पत्रैः पुष्पैः फलैर्मूलैः कुर्वंति पितृतर्पणम्
बहुभिर्मृतकिञ्जातैः पुत्रैर्धर्मार्थवर्जितैः
प्राणिनः प्रीणयंति स्म च्छायावल्कलपल्लवैः
पुष्पपत्रफलच्छायामूलवल्कलदारुभिः
पुत्राः संवत्सरस्यांते श्राद्धं कुर्वंति वा न वा
न तत्करोत्यग्निहोत्रं सुखं यद्योषितः सुतः
सच्छाया च सपुष्पा च सफला वृक्षवाटिका
अशोकफलावकरा तिलकालंकृतानना
सदा स तीर्थी भवति सदा दानं प्रयच्छति ।। 4.128.
अश्वत्थमेकं पिचुमंदमेकं न्यग्रोधमेकं दश चिञ्चिणीकान्
पुष्पोपगंधाढ्यफलोपगन्धं यः पादपं स्पर्शयते द्विजाय
प्रतिश्रयाश्रान्त समाश्रयत्वात्समीहितं तत्र फलं बुभुक्षोः
न खानिताः पुष्करिण्यो रोपिता न महीरुहाः
छायामन्यस्य कुर्वंति तिष्ठंति स्वयमातपे
अतः परं प्रवक्ष्यामि वृक्षस्योद्यापने विधिम्
अपुत्रया पुरा पार्थ पार्वत्या मन्दराचले