सान्निध्यं कुरु देवेश समुद्रे यद्वदत्र वै
गौः स्थापकाय दातव्या भोजनं चानिवारितम् 4.127.
शराया आगतं तोयं सामुद्रं प्रथमं स्मृतम्
वापीकूपतडागे वा स्थितं तु प्रथमं जलम्
समुद्रोऽपि हि कौंतेय देवयोनिरपांपतिः
अग्निश्च तेजो मृडयाथ देहे रेतोधा विष्णुरमृतस्य नाभिः
वैष्णवे मासि संप्राप्ते नक्षत्रे वारुणे तथा
स्नात्वा तु विधिवन्मंत्रैः सागरे तु समाहितः
अपि जन्मसहस्रं तु यत्पापं कुरुते नरः
विधिज्ञेन तु कर्तव्यं ब्राह्मणेन यथाविधि
विधिं त्वेनमजानानो यः कुर्यादर्थमोहितः
तस्य तन्निष्फलं सर्वमुप्तं बीजमिवोषरे ।। 4.127.
सर्वरत्नमयं दिव्यं चन्द्रार्कसदृशप्रभम्
कश्चित्पिबति तत्तोयं निपानस्थं ततोऽञ्जलिम्
महाभोज्यं महोत्सर्गं यजमानो दिनाष्टकम्
कारकाः कर्मणो वापि सूत्रधारादयो नराः
खन्यमाने महीभागे प्राणिनो ये क्षयं गताः
धेनोस्तु रोमकूपाणि यावन्तीह नरोत्तम
कोटिर्युगसहस्राणां स्वर्गे तिष्ठेत्तडागकृत्
तांस्तु तारयते सर्वानात्मानं च महीपते
अपि नः स कुले जातो यस्तडागं करिष्यति
कुलानि तारयेत्सप्त यत्र गौर्वितृषी भवेत् 4.127.
मासं चेतागृहे कोटिक्षणध्वंसिधनस्य हि
चतुर्थकं फलं प्राप्तं कारितेऽस्मिंश्चतुष्टये
तथा स्वादेन च जलं कर्तुः सर्वं शुभाशुभम्
धन्यस्य पांथाः संप्राप्य तडागं वृक्षमंडितम्
मारुतोद्भूतवीच्यग्रैः करैः कमलमंडितम्
सामान्यं सर्वभूतेभ्यो येन भूमिगतं जलम्
मूर्तं स्वभावतः सिद्धमिष्टं मन्त्रप्रदर्शितम्
उन्नता वाथ निम्ना वा कीर्तिर्येन प्रकाशिता