विस्मृत्य सह जामात्रा वाणिज्याय ययौ पुनः सूत उवाच अथ साधुः समादाय रत्नानि विविधानि च
नौकाः संस्थाप्य स ययौ देशाद्देशान्तरं प्रति
कुर्वन्क्रयं विक्रयं च चिरं तस्थौ महामनाः 3.2.28.
ततः कर्मविपाकेन तापमापाचिराद्वणिक्
ज्ञात्वा निद्रागतान्सर्वान्हृतं चौरैर्महाधनम्
प्रातःकृत्यं नृपः कृत्वा सदः संप्राविशच्च सः
उवाच स तदा वाक्यं शृणुष्व त्वं धरा पते
मुमुषुश्चौरा गतास्सर्वे न जानीमो वयं नृप
उवाच क्रोधताम्राक्षो यूयं संयात मा चिरम्
नो चेद्धनिष्ये सगणानिति दूतान्समादिशत्
बहुयत्नैर्न संशोध्य द्रव्यं चोरसमन्वितम्
हन्ता मां सगणं राजा किं करोमि कुतः सुखम्
नर्मदायां च मरणं शिवलोकप्रदायकम् 3.2.28.
विदेशिनोऽस्य वणिजो ददर्श विपुलं धनम्
चौरोऽयमिति निश्चित्य तौ बबंधात्मरक्षणात्
प्रतिकूले हरौ तस्मिन्राज्ञापि न विचारितम्
कारागारे लोहमयैः शृंखलैरंगपादयोः
जामात्रा सहितः साधुर्विललाप भृशं मुहुः
क्व स्थिता च सुता भार्या पश्य धातुर्विपर्ययम्
मया बहुतरं धातुर्विप्रियं हि पुराकृतम्
समं श्वशुरजामात्रौ द्वादशेषु विषादिनौ
शृण्वंति सुधियो नित्यं ते वसंति हरेः पदम्
प्रतिकूले हरौ तस्मिन्यास्यन्ति निरयान्बहून्
धर्मो यज्ञो नृपश्चौरः सर्वे लक्ष्मीप्रियंकराः
मातृभ्यो देवताभ्यश्च स्वधा स्वाहेति वै मखः
द्वयोर्हन्ता हि चोरः स ते सर्वे धर्मकिंकराः
सत्यहीनस्य तत्साधोर्धनं यत्तद्ग्रहे स्थितम्
वासोलंकरणादीनि विक्रीय बुभुजे किल
अथैकस्मिन्दिने कन्या भोजनाच्छादनं विना
प्रार्थयंतं जगन्नाथं दृष्ट्वा सा प्रार्थयद्धरिम्