मैषं मांसं ततः प्रादादिल्वलः कुपितस्तदा
शुचिर्बभौ ततः प्राह वातापिमिल्वलः शनैः
तच्छ्रुत्वागस्त्यविप्रोऽपि उद्गारं कृतवान्गुरुम्
जीर्णोऽयं भस्मभूतोऽयं वातापिर्ब्रह्मकंटकः
भस्मीभूतः क्षणेनैव ततः शांतं जगद्बभौ
संमंत्र्य निश्चयं मेरौ ततोऽगस्त्यमुपागताः
तेऽगस्त्यमाहुर्ब्रह्मर्षे समुद्रं शोषयस्व वै
तया पीतः समुद्रोऽपि भ्रांतमीनोर्मिकच्छपः 4.118.
क्षयं नीताः क्षणात्सर्वे क्रन्दमानाः पुनःपुनः
अथ गंगानदीतोयैः संपूर्णे सागरे पुनः
ममंथुः सहिताः सर्वे समुद्रं दैत्यदानवाः
अतिलोभान्मथ्यमाने सागरे पयसां निधौ
येनासौ सुरसंघाते आघूर्णिता इवाभवत्
निर्गम्य च वधं चक्रुर्मुनीनामूर्ध्वरेतसाम्
समुद्रमध्ये न ज्ञात्वा ब्रह्मा नारायणो हरः
ततो मन्त्रैः शंकरेण किञ्चित्तत्रैव भक्षितम्
ब्रह्मापि चेतनां प्राप्य अब्रह्मण्यमुवाच ह
अगस्त्यो दक्षिणाशायां लङ्कामूले महामुनिः 4.118.
एवमुक्ता गता देवा अगस्त्याश्रमदक्षिणाम्
ध्यानं चक्रे विषं येन हिमाद्रौ संप्रवेशितम्
तस्मिन्काले विषं लग्नं किञ्चिच्छेषं द्रुमादिषु
तद्विषं चूर्णितं तेन क्षणात्संकोचितं तथा
मनुष्याणां तु जायंते रोगा नानाविधा भुवि
वृषसंक्रातिमारभ्य सिंहांते शाम्यते विषम्
एवं कालेन महता नीरुजे व्याधिवर्जिते
निरंतरे मर्त्यलोके ऊर्ध्वबाहु प्रसारिणि
प्रजा व्यापादयन्कालादाजगाम महामुनेः
भस्मीबभूव पश्चाच्च ब्रह्मणः सुखकारणात् 4.118.
तथान्यो दंडकारण्ये श्वेतो नाम नृपोत्तमः
भगवत्सर्वमेवान्यद्दत्तं राज्यमदान्मया