कूपे जलं पपौ नित्यं तत्रैवाश्रममंडले
अथाजगाम भगवान्नारदो वेदपारगः
दयया तस्य संस्कारं चक्रे मौंज्यादिबंधनम् ददौ च वैष्णवं मंत्रं द्वादशाक्षरमित्युत
वेदाभ्यासरतस्यास्य विष्णुध्यानपरस्य च 4.114.
वैनतेयसमारूढो नीलोत्पलदलच्छविः
स उवाच तदा तुष्टो वरं ब्रूहि यमि च्छसि नारदेनाप्यनुज्ञातो ज्ञानविद्यामयाचत
दत्त्वा ज्ञानं सोपदेशं योगाभ्यासं च निर्मलम्
ततो राजन्महाज्ञानी महर्षिः स शिशुस्तदा
ग्रहेणाग्रहभूतेन बालरूपोऽपि दुःखित.
ब्राह्मण्यं भवता दत्तं दैवान्मम द्विजोत्तम
शनैश्चरेण क्रूरेण ग्रहेण त्वं हि पीडितः
तेनैतत्ते फलं प्राप्तं सैषः सौरिः शनैश्चरः
एवमुक्तः शिशुः क्रोधात्प्रजज्वालेव पावकः पतमानो गिरेः शृंगाद्भग्नः खंजो बभूव ह
धरण्यां पतितं दृष्ट्वा भास्करात्मजमातुरम् 4.114.
हर्षाद्देवानथाहूय दर्शयामास तं शनिम्
अथ देवास्तथा प्राप्ता ब्रह्मरुद्रेन्द्रपावकाः
स्वस्ति तेऽस्तु महाभाग पिप्पलाद महामुने अन्वर्थयुक्तं विप्रेन्द्र जीवितं पिप्लादनात्
भगवन्पिप्पलान्यत्त्वा जीवितोऽसि यतो मुने
ये च त्वां पूजयिष्यंति स्नात्वा पुष्पैर्महाऋषिम्
इहाश्रमे समभ्येत्य रूपेस्मिन्भक्तिभाविताः
न तेषां बाधिका सत्यं ग्रहपीडा भविष्यति
तेषां शनैश्चर कृता पीडा न प्रभविष्यति
चरन्वृक्षं शनैरेष शुभाशुभफलप्रदः
बलिहोमनमस्कारैः शांतिं यच्छंति पूजिताः 4.114.
कार्यं देयं च विप्राणां तैलमभ्यंगहेतवे
तैलं ददाति विप्राणां स्वशक्त्यान्यजनेपि च
लोहैस्संघटितं सौरिं तैलमध्ये विनिक्षिपेत्
कृष्णगोदक्षिणायुक्तं कृष्णकंबल शायिनम्
कृष्णगंधैः कृष्णधूपैः कृशरान्नैस्तिलौदनैः
मंत्रेणानेन ब्रह्मर्षे शन्नोदेवीति भक्तिमान्