न किंचित्सुखमाप्नोति विना तस्यानुकंपया
विधानं सोपचारं च ह्युपदेष्टुं त्वमर्हसि
साधूनां समचित्तानामुपकारवतां सताम्
इति पृष्टो विधिं वक्तुमितिहासमथाब्रवीत्
ममाश्रमं समायातः सत्यनारायणार्चने 3.2.27.
मया यत्कथितंतस्मै तन्निबोध निषादज
गोधूमचूर्णं पादार्धं सेटकाद्यैः सुचूर्णकम्
पंचामृतेन संस्नाप्य चन्दनाद्यैश्च पूजयेत्
उच्चावचः फलैः पुष्पैर्धूपदीपैमर्नोरमैः
न तुष्येद्द्रव्यसंभारैर्भक्त्या केवलया यथा
दुर्योधनकृतां त्यत्क्वा राजपूजां जनार्दनः
सुदाम्नस्तंडुलकणाञ्जग्ध्वा मानुष्यदुर्लभाः
गोपो गृध्रो वणिग्व्याधो हनुमान्सविभीषणः
नारायणान्तिकं प्राप्य मोदंतेऽद्यापि यद्वशाः
कृतवान्स धनं लब्ध्वा मोदते नर्मदातटे 3.2.27.
इह लोके सुखं प्राप्य चान्ते सान्निध्यमाप्नुयाः
स गत्वा स्वगणानाह माहात्म्यं हरिसेवने
सत्यनारायणे पूजां काष्ठलब्धेन यावता
इति निश्चित्य मनसा काष्ठं विक्रीय लेभिरे
मुदा स्त्रीभ्यस्समाचख्युर्वृत्तांतं सर्वमादितः
कथान्ते प्रणमन्भक्त्या प्रसादं जगृहुस्ततः
पूजाप्रभावतो भिल्लाः पुत्रदारादिभिर्युताः
भुक्त्वा भोगान्यथेष्टन्ते दरिद्रान्धा द्विजोत्तम
नृपोपदेशतः साधुः कृतार्थोऽभूद्वणिग्यथा
मणिपूरपती राजा चन्द्रचूडो महायशाः
अथ रत्नपुरस्थायी साधुर्लक्षपतिर्वणिक्
ददर्श बहुलं लोकं नानाग्रामविलासिनम्
वेदवादांश्च शुश्राव गीतवादित्रसंगतान्
विश्रामयात्र तरणीरिति पश्यामि कौतुकम्
तटसीम्नः समुत्तीर्य मल्ललीलाविलासिनः