ततः संवत्सरस्यांते सुखसुप्तोत्थितेऽच्युते
शक्तितो दक्षिणां दद्यादच्युतः प्रीयतामिति
कार्या चैवाच्युतस्यार्चा शक्त्या स्वर्णमयी नृप
महासती रौप्यमयी समानार्हा सदेवता
मंत्रेणानेन राजेन्द्र प्रणिपत्य विधानतः 4.107.
तदेवहेलया दद्यात्सहिरण्याश्वसंयुतम्
एकां वा शक्तितो दद्याद्भक्त्या तुष्यति केशवः
छत्रोपानद्युगैः सार्धमेवं दत्त्वा विसर्जयेत्
श्रिया च सह विष्णुं च पूजयेद्भूषयेत्प्रभुम्
कृतेनानेन राजेन्द्र च्युतिं नाप्नोति मानवः यद्वाभिमतमन्यच्च ततो न च्यवते नरः
तस्मात्सर्वप्रयत्नेन मासनक्षत्रपूजनैः
नारी तपोधना भूत्वा प्रख्याता सांभरायणी
कस्यचित्त्वथ कालस्य देवराजः शतक्रतुः
पूर्वेन्द्रात्परतः पूर्वे ये बभूवुः सुरेश्वराः
एवमुक्तस्तदा तेन देवेन्द्रेणामलद्युतिः 4.107.
नाहं चिरंतनान्वेद्मि देवराज सुरेश्वरान्
ततः पप्रच्छ देवेन्द्रः कोस्माभिर्मुनिपुंगवः
बृहस्पतिश्चिरं ध्यात्वा ततः प्राह शचीपतिम्
इत्युक्तस्तेन देवेन्द्रः कौतूहलसमन्वितः
सा तौ दृष्ट्वा समायांतौ देवराजबृहस्पती
यद्वां कार्यं महाभागौ सकलं तदिहोच्यताम्
यदि कर्तुं मया शक्यं तत्करिष्ये विमृश्य च
यच्च कार्यं महाभागे पृष्टं तत्कथयस्व नः
यदि स्मरसि कल्याणि पूर्वेन्द्रचरितानि वै
तस्मात्पूर्वतरो यस्य तस्यापि प्रथमश्च यः ।। 4.107.
तेषां पूर्वतरा ये च वेद्मि तानखिलानहम्
मन्वंतराण्यनेकानि सृष्टीश्च त्रिदिवौकसाम्
एवमुक्त्वा ततस्ताभ्यां सुहृष्टा सांभरायणी
स्वायंभुवे यस्तु मनौ मनौ स्वारोचिषे च यः
ये बभूवुर्हि देवेन्द्रास्तस्य तस्य तपस्विनी