ततस्त्रिरात्रं निर्वर्त्य स्नात्वा संतर्प्य देवताः श्वश्रूश्वशुरयोः पादौ ववंदे चारुहासिनी
अथ प्रतस्थे परशुं गृहीत्वा सत्यवान्वनम् 4.102.
ततोऽवदत्स भर्ता तां पृच्छस्व श्वशुरौ निजौ
श्वशुराववदतां च न गंतव्यं त्वयानघे
भूयो भावेन सा प्रोचे द्रष्टव्यं काननं मया
ततो गृहीत्वा तरसा फलपुष्पसमित्कुशान्
अथ पाटयतः काष्ठं जाता शिरसि वेदना
विश्रमस्व महाबाहो सावित्री प्राह दुःखिता
यावदुत्संगके कृत्वा शिर आस्ते महीतले किरीटिनं पीतवस्त्रं साक्षात्सूर्यमिवोदितम्
तमुवाचाथ सावित्री प्रणम्य मधुपिंगलम्
क्षीणायुरेष ते भर्ता तं नयामि पतिव्रते 4.102.
एवमुक्त्वा सत्यवतः शरीरात्पाशसंचयैः अथ प्रयातुमारेभे पंथानं पितृसेवितम्
सावित्र्यपि वरारोहा पृष्ठतोऽ नुजगाम ह
निवर्त गच्छ सावित्रि स्वगृहे त्वमिहागता
भर्तारमनुगच्छंति यास्तासां न श्रमादयः
सतां संतो गतिर्नान्या स्त्रीणां भर्ता सदा गतिः
सर्वेषामेव जंतूनां स्थानमस्ति महीतलम्
एवमन्यैश्च विविधैर्वाक्यैर्द्धर्मार्थसंहितैः
तुष्टोऽस्मि तव भद्रं ते वरं वरय भामिनि
चक्षुःप्राप्तिस्तथा राज्यं श्वसु रस्य महात्मनः
जीवितं च तथा भर्तुधर्मसिद्धिश्च शाश्वती 4.102.
अथ भर्तारमासाद्य सावित्री हृष्टमानसा
भाद्रस्य पौर्णमास्यां तु यथा चीर्णं व्रतं त्विदम्
तस्मिन्भाद्रपदे मासि सिद्धान्नं तस्य कीदृशम्
का देवता व्रते तस्मिन्ब्रूहि कामं प्रति प्रभो
श्रूयतां पांडवश्रेष्ठ सावित्रीव्रतमादरात्
त्रयोदश्यां भाद्रपदे दंतधावनपूर्वकम्
अशक्त्या तु त्रयोदश्यां नक्तं कुर्याज्जितेन्द्रियः
नित्यं स्नात्वा महानद्यां तडागे चाथ निर्झरे
गृहीत्वा तिलकान्पात्रे प्रस्थमात्रं युधिष्ठिर