प्रणम्य भुवि कायेन प्रसादं प्रापुरादरात्
प्रचचार ततो लोके सत्यनारायणार्चनम्
चन्द्रचूड इति ख्यातः प्रजापालनतत्परः
शांतो मधुरवाग्धीरो नारायणपरायणः
तस्य तैरवभवद्युद्धमतिप्रबलदारुणैः
चन्द्रचूडस्य महती सेना यमपुरे गता
पत्तयः पंचसाहस्रा मृताः स्वर्गपुरं ययुः
आक्रांतः स महाभागस्तैर्म्लेच्छैर्दंभयोधिभिः
तीर्थव्याजेन स नृपः पुरीं काशीं समागतः
ददर्श नगरीं चैव धनधान्यसमन्विताम्
विस्मितश्चंद्रचूडश्च दृष्ट्वाश्चर्यमनुत्तमम्
दृष्ट्वा श्रुत्वा सदानंदं सत्यदेवप्रपूजकम् 3.2.26.
द्विजराज नमस्तुभ्यं सदानंद महामते
यथा प्रसन्नो भगवाँल्लक्ष्मीकान्तो जनार्दनः
सौभाग्यसंततिकरं सर्वत्र विजयप्रदम्
सत्यनारायणव्रतं श्रीपतेस्तुष्टिकारकम्
तोरणादि प्रकर्तव्यं कदलीस्तंभमंडितम्
तन्मध्ये वेदिकां रम्यां कारयेत्स व्रती द्विजैः
कुर्याद्गंधादिभिः पूजां प्रेमभक्तिसमन्वितः
इति श्रुत्वा स नृपतिः काश्यां देवमपूजयत्
शत्रुपक्षक्षयकरं प्राप्य खङ्गं नृपोत्तमः
हत्वा दस्यून्षष्टिशतांस्तेषां लब्ध्वा महद्धनम् 3.2.26.
पौर्णमास्यां विधानेन मासिमासि नृपोत्तमः
तद्व्रतस्य प्रभावेन लक्षग्रामाधिपोऽभवत्
इति श्रीभविष्ये महापुराणे प्रतिसर्गपर्वणि चतुर्युगखंडापरपर्याये कलियुगीयेतिहाससमुच्चये चन्द्रचूडोद्धारोनाम षडूविंशोऽध्यायः
विचरंतो वने नित्यं निषादाः काष्ठवाहिनः
वनात्काष्ठानि विक्रेतुं पुरीं काशीं ययुः क्वचित्
ददर्श विपुलैश्वर्यं सेवितं च द्विजैर्हरिम्
यो दृष्टोऽकिंचनो विप्रो दृश्यतेऽद्य महाधनः
ऐश्वर्यं ते कुतो ब्रह्मन्दुर्गतिस्ते कुतो गता