यद्दीयते किमपि कोटिगुणं तदाहुः स्नानं जपोनियममक्षयमेव सर्वम्
इति श्रीभविष्ये महापुराण उत्तरपर्वणि श्रीकृष्णयुधिष्ठिरसंवादे युगादितिथिव्रतमाहात्म्यवर्णनं नामैकाधिकशततमोऽध्यायः
वटसावित्रीव्रतवर्णनम् तत्सावित्रीव्रतं ब्रूहि ममोपरि दयां कुरु
यथा चीर्णं व्रतवरं सावित्र्या राजकन्यया
आसीन्मद्रेषु धर्मात्मा सर्वभूतहिते रतः
क्षमावांश्च क्षितिपतिः सत्यवांश्च जितेन्द्रियः
सावित्रीव्रतसिद्धं तत्सर्वकामप्रदायकम्
भूर्भुवःस्वरितीत्येषा साक्षान्मूर्तिमती स्थिता
उवाच दुहिता ह्येका तव राजन्भविष्यति
कालेन सा तथा राजन्दुहिता देवरूपिणी
सावित्रीत्येव नामास्याश्चक्रुर्विप्रास्तथा पिता सावित्री सुकुमाराङ्गी यौवनस्था बभूव ह
तां सुमध्यां पृथुश्रोणीं प्रतिमां काञ्चनीमिव 4.102.
सा तु पद्मपलाशाक्षी प्रज्वलंतीव तेजसा
अथोपोष्य शिरःस्नाता देवतामभिगम्य सा
तेभ्यः सुमनसः शेषाः प्रतिगृह्य नृपात्मजा
सोभिवाद्य पितुः पादौ शेषान्पूर्वं निवेद्य च
तां दृष्ट्वा यौवनं प्राप्तां स्वच्छां तां देवरूपिणीम्
युक्तः प्रदानकालोऽस्यास्तेन कश्चिद्वृणोत्विमाम्
देवादीनां यथा वाच्यो न लब्धेयं तथा कुरु
पितुर्गृहे तु या कन्या रजः पश्यत्यसंस्कृता
अतोर्थं प्रेषयामीति कुरु पुत्रि स्वयंवरम्
एवमस्त्विति सावित्री प्रोक्ता तस्माद्विनिर्ययौ 4.102.
मान्यानामत्र वृद्धानां कृत्वा पादाभिषेचनम्
आजगाम पुनर्वेश्म सावित्री सह मंत्रिभिः
आसीनमासने विप्रं प्रणम्य स्मितभाषिणी
द्युमत्सेन इति ख्यातो देवदत्तो बभूव सः
अहो बत महत्कष्टं सावित्र्या नृपतेः कृतम्
सत्यं वदत्यस्य पिता सत्यं माता प्रभाषते
एको दोषोऽस्ति नान्योऽस्य सोऽद्यप्रभृति सत्यवाक्
नारदस्य वचः श्रुत्वा तनयां प्राह पार्थिवः संवत्सरेण सोल्पायुर्देहत्यागं करिष्यति