कलाकाष्ठामुहूर्तादि दिनरात्रिशरीरवान्
योऽयं कालो मयाख्यातस्तव धर्मभृतां वर
दानवानां विनाशाय वसुदेवकुलोद्भवम्
ब्रह्माणं भास्करं शेषं सर्वव्यापिनमीश्वरम्
प्रत्ययार्थं मयाख्यातं सोऽहं पार्थ न संशयः युधिष्ठिर उवाच अनन्तव्रतमाहात्म्यविधिं वद विदां वर
किं पुण्यं किं फलं चास्य ह्यनुष्ठानवतां नृणाम्
एवं समस्तं विस्तार्य ब्रूह्यनंतव्रतं हरे श्रीकृष्ण उवाच आसीत्पुरा कृतयुगे सुमंतो नाम वै द्विजः
वशिष्ठगोत्रे चोत्पन्नः सुरूपश्च भृगोः सुताम्
तस्याः कालेन संजाता दुहितानंतलक्षणा
माता च तस्याः कालेन हरदाहेन पीडिता
सुमंतोपि ततोन्यां वै धर्मपुंसः सुतां पुनः
दुःशीलां कर्कशां चंडीं नित्यं कलहकारिणीम्
कुड्यस्तंभतुलाधारदेहलीतोरणादिषु
स्वस्तिकैः शंखपद्मैश्च अर्चयन्ती पुनःपुनः
कस्मै देया मया शीला विचार्यैवं सुदुःखितः
स्मृत्युक्तशास्त्रविधिना विवाहमकरोत्तदा
किञ्चिदायादिकं देयं जामातुः पारितोषिकम्
कपाटे सुस्थिरं कृत्वा गम्यतामित्युवाच ह
कौंडिन्योपि विवाह्यैनां पथि गच्छञ्छनैःशनैः
मध्याह्ने भोज्यवेलायां समुत्तीर्य सरित्तटे
चतुर्दश्यामर्चयन्तं भक्त्या देवं पृथक्पृथक्
नार्यः किमेतन्मे ब्रूत किंनाम व्रतमीदृशम्
साब्रवीदहमप्येवं करिष्ये व्रतमुत्तमम्
अर्द्धं विप्राय दातव्यमर्द्धमात्मनि भोजनम्
कर्तव्यं तु सरित्तीरे कथां श्रुत्वा हरेरिमाम्
धूपैः पुष्पैः सनैवेद्यैः पीतालक्तैश्चतुःशतैः
चतुर्दशग्रंथियुतं वामे स्त्री दक्षिणे पुमान्
अनंत संसारमहासमुद्रे मग्नान्समभ्युद्धर वासुदेव
अनेन दोरकं बद्ध्वा भोक्तव्यं स्वस्थमानसैः
भुक्त्वा चांते व्रजेद्वेश्म हीदं प्रोक्तं व्रतं तव