उवाचासौ चिरं ध्यात्वा रुद्रोमाशुक्रसम्भवः
एवं श्रुत्वा गता देवा यत्र शम्भुः सहोमया
प्रतिपन्नं च रुद्रेण उमया सहितेन तत्
दिव्यं वर्षशतं साग्रं गतः कालोऽथ मैथुने भयं च सुमहत्तेषां देवानां समजायत
स रुद्रसम्भवो यो वै भविष्यति महाबलः
केन कालेन भवति रतेर्विरतिरेतयोः
गतौ तौ चोमया दृष्टौ समस्थौ विषमस्थया 4.93.
यस्मात्तैर्जनितो विघ्नो मेऽपत्यार्थे दिवौकसाम्
अथोवाच तदा देवो देवान्सर्वगणाञ्छनैः
एवमुक्तोऽथ रुद्रेण नष्टोऽग्निर्देवसंकुलात्
देवा अन्वेषणे यत्नमकुर्वन्नग्निदर्शने
हंसाः केकाः शुका वह्निः शीघ्रं शरवणं गताः
दृष्ट्वाथ विबुधाः सर्वे पक्षिणं पक्षिणां वरम्
कच्चिदृष्टस्त्वया वह्निर्वनेऽस्मिन्नटता सदा
भूयोभूयस्तु पृष्टोऽपि न गामुच्चारयेच्चिरम्
यस्मान्न किञ्चिदुक्तं ते तस्माच्चित्र तनूरुहाः
द्वितीयं ते वरं दद्मो जीवजीवक शोभनम् 4.93.
कश्चिद्यदि तवाधस्थाद्बुधः स्नानं करिष्यति
मासं यश्च तृतीयं वै भक्षयिष्यत्यनिंदितम्
इदं दत्त्वा वरांस्तस्य वह्नित्वमथ आप्तवान्
ऊष्मया जातकल्माषं ज्ञात्वा संहृष्टमानसः
ऊष्मया कल्मषीभूय ह्यग्निर्गर्भं धरिष्यति
पंडाग्निपालने पुण्यं यद्दृष्टं ब्रह्मवादिभिः
वंशस्यानुग्रहं कृत्वा देव्याहृतिमथाब्रुवन्
भूयोऽपि केन कालेन अग्निरग्नित्वमाप्तवान्
यस्मिन्काले तिथी यस्या पुनरग्नित्वमाप्तवान्
उतथ्याङ्गिरसोः पूर्वमासीद्व्यतिकरो महान् उतथ्येनैवमुक्तस्तु अङ्गिराः प्राह तं मुनिम् ।।4.93.
गच्छावो ब्रह्मसदनं मरीचिप्रमुखैर्द्विजैः उतथ्यः प्राह सद्ब्रह्मनृषींस्तान्स्तब्धमानसः
ज्यायान्वा कतमोस्माकमिति नः कथ्यतां स्फुटम्
अथोवाच मुनिर्ब्रह्मा तावुभौ कुद्धमानसौ