उपवासव्रतैर्देवी नियमैश्च पृथग्विधैः उज्जहार स्थितौ चेमां स्थापयामास चाच्युतः
प्राप्ते मार्गशिरे मासे दशम्यां नियतात्मवान् 4.83.
शुचिवासाः प्रसन्नात्मा ह्यत्यल्पान्न सुसंस्कृतम्
कृत्वाष्टांगुलमात्रं तु क्षीरवृक्षसमुद्भवम्
स्पृष्ट्वा न्यस्यान्यकर्माणि चिरं ध्यात्वा जनार्दनम्
एवमुच्चारयेद्वाचं तस्मिन्काले महाद्युते संभोक्ष्ये पुण्डरीकाक्ष शरणं मे भवाच्युत
एवमुक्त्वा ततो देव देवदेवस्य सन्निधौ
ततः प्रभाते विमले नदीं गत्वा समुद्रगाम्
आनीय मृत्तिकां शुद्धां मंत्रेणानेन मानवः तेन सत्त्वेन मां पाहि पापान्मोचय सुव्रते
ब्रह्माण्डोदरतीर्थानि करैः स्पृष्टानि ते रवेः
इत्यदित्यादर्शनमन्त्रः त्रिःकृत्वाशेषमृदया कुण्डमालिख्य वै जले
ततः स्नात्वा नरः सम्यक्चक्रवर्त्युपचारकः 4.83.
तमाराध्य महायोगं देवं नारायणं प्रभुम्
ऊरुयुग्मं नृसिंहाय उरः श्रीवत्सधारिणे
त्रैलोक्यविजयायेति बाहु सर्वात्मने शिरः
गम्भीरायेति च गदामभयं शांतमूर्तये
पुनस्तस्याग्रतः कुम्भांश्चतुरः स्थापयेद्बुधः
चतुर्भिस्तिलपात्रैश्च स्थगितान्रत्नसंयुतान्
तेषां मध्ये तु संपीठं स्थापयेद्वस्त्रसंवृतम् पात्रं तोयभृतं कृत्वा तस्य मध्ये ततो न्यसेत्
सौवर्णं मात्स्यरूपेण कृत्वा देवं जनार्दनम्
भक्ष्यैर्बहुविधै राजन्फलैः पुष्पैश्च शोभितम्
रसातलगता वेदा यथा देव त्वयाहृताः 4.83.
एवमुच्चार्य तस्याग्रे जागरं तत्र कारयेत् चतुर्णां ब्राह्मणानां तु चतुरो दापयेद्धटान्
पूर्वं तु बह्वृचे दयाच्छंदोगे दक्षिणं तथा
उत्तरं कामतो दद्याद्देश एव विधिक्रमात्
यजुषः पश्चिमो नाम्ना आथर्वायोत्तरं तथा
ततस्तं जलपात्रस्थं ब्राह्मणाय कुटुंबिने
ब्राह्मणान्पायसान्नेन ततः पश्चात्स्वयं गृही
अनेन विधिना यस्तु द्वादशीं क्षपयेन्नरः
यदि वक्त्रसहस्राणि भवंति हि युगेयुगे तदस्य फलसंख्यानं कर्तुं शक्यं न धारयेत्