दारुणं नरकं योग्यमनया जीवहिंसया
इति श्रुत्वा वचस्तस्य ज्येष्ठबंधोश्च मोहनः
पुरा सत्ययुगे भ्रातर्ब्राह्मणा यज्ञतत्पराः 3.2.22.१
तिलाधिकमजं मत्वा हव्ये ते तु मनो दधुः
ऊचुस्ते मधुरं वाक्यं त्वन्मतं निष्फलप्रदम्
एतस्मिन्नंतरे तत्र पितृयोनिरमावसुः
विमानं परमारुह्य मुनीन्प्रोवाच निर्भयः
इति श्रुत्वा वचस्तस्य तथा कृत्वा शिवं ययुः
इति श्रुत्वा वचो घोरं लीलाधर उदारधीः
रजोगुणमयो लोकस्त्रेतायां संबभूव ह
हव्येन तर्पिता देवा न मांसे रक्तसंभवैः
फलाऽद्यैः कारयामास तदा पूर्णाहुतीर्नृप नगरं दाहयामास नरनारीसमन्वितम्
महामायाप्रभावेण शंभुदत्तः शिवप्रियः 3.2.22.
तदा लीलाधरो विप्रो दशपुत्रोपजीवकः
क्षत्रसिंहस्तु नृपतिर्मोहनान्तिकमाययौ
तदंबायै नमस्तुभ्यं महावीरायै नमोनमः
जप्त्वा सप्तशतीं विष्णुर्वैष्णवीं शक्तिमाप्तवान्
प्रणवास्तनया यस्यास्तुरीयपुरुषप्रिया
यस्या देहे स्थितं विश्वं तदंबायै नमोनमः
शची सिद्धिस्तथा मृत्युः प्रभा गीर्वाणसैनिकाः लोकपालप्रिया त्वं हि लोकमातर्नमोनमः
तृष्णा तृप्ती रतिर्न्नीतिर्हिंसा क्षांतिर्मतिर्गतिः
इत्यष्टकप्रभावेण क्षत्रसिंहो महीपतिः
तस्मात्त्वं विक्रमादित्य भज दुर्गां सनातनीम् 3.2.22.
प्रश्नोत्तरेण भूपाल मया त्वं संपरीक्षितः
दस्युनष्टाः पुरीः सर्वाः क्षेत्राणि विविधानि च
यो नृपः सर्वतीर्थानि पुनरुद्धारयिष्यति
विक्रमाख्यानकालोऽयं पुनर्धर्मं करोति हि
तदन्ते भुवि कृष्णांशो भविष्यति महा बली
सूताद्या मुनयः सर्वे नैमिषारण्यवासिनः भविष्यंति महाराज पुराणश्रवणे रताः
इत्युक्त्वा स तु वैतालस्तत्रैवान्तरधीयत