रावणेनैवमुक्तस्तु धूम्राक्षो गरुडो यथा
ददर्श यं तमेकं स अजपालमजावृतम्
यष्टिस्कन्धं रेणुभृतं व्याधिभिः परिवारितम् 4.71.
मह्यामालिख्य नामानि विनिघ्नितं द्विषां गणम्
दृष्ट्वा हृष्टमनाः प्राह धूम्राक्षो रावणोदितम्
प्रेषयामास धूम्राक्षं ततः कृत्यं समादधे
गच्छ लंकाधिपस्थानमाचरस्व यथोचितम्
गत्वा च कंपयामास सगणं राक्षसेश्वरम्
प्रोवाच तिष्ठतु नृपस्तेन मे न प्रयोजनम्
तेनैषा निर्मिता शांतिरजपालेन धीमता
कार्तिके शुक्लपक्षस्य द्वादश्यां रजनीमुखे
वेद्यंते रत्नमालाभी रम्ये मालानुरंजिते
वर्द्धमानतरूत्थाभिर्दीपिकाभिर्हुताशनम् 4.71.
पुष्पैरभ्यर्चितं देवं समालब्धं च चन्दनैः
गन्धैः पुष्पैरंलकारैर्वस्त्रै रत्नैश्च पूजितैः
आदित्यं शंकरं गौरीं यक्षं गणपतिं ग्रहान्
गवां नीराजनं कुर्यान्महिष्यादेश्च मंडलम्
ता गावः प्रसुता यांति स्वापीडास्तबकांगदाः
अनुयांति सगोपालाः कालयंतो धनानि ते
एवं कोलाहले वृत्ते गवां नीराजनोत्सवे
राजचिह्नानि सर्वाणि उद्धृत्य स्वगृहांगणे
सिंहासनोपविष्टश्च शंखतूर्यादिनिस्वनैः
ततः स्त्रीलक्षणैर्युक्ता वेश्या वाथ कुलाङ्गना 4.71.
शांतिरस्तु समृद्धिश्च द्विजैश्च स्वजनेन च
एवमेषा महाशांतिः ख्याता नीराजने जने
तेषां रोगाः क्षयं यांति सुभिक्षं वर्द्धते तदा
लोकानावर्द्धयित्वा तु अजपालवरो यथा
वर्षेवर्षे प्रयोक्तव्या शांतिर्नीराजना इति
नीराजयंति नवमेघनिभं हरिं ये गोब्राह्मणान्रथगजांश्च नरेशचिह्नान्
इति श्रीभविष्ये महापुराण उत्तरपर्वणि श्रीकृष्णयुधिष्ठिरसंवादे नीराजनद्वादशीव्रतवर्णनं नामैकसप्ततितमोऽध्यायः