यंयं दामोदरः पश्येदुत्थितो धरणीधरः
रात्रौ प्रजागरे देवमेकादश्यां सुरालये
होमयेद्धव्यवाहं च हव्यद्रव्यैर्घृतादिभिः
घृतदधिक्षौद्रकाद्यैर्गुडधूपैः समोदकैः
एकादश दशाष्टौ वा पंच द्वौ वा कुरूत्तम
श्रद्धोक्तविधिना पार्थ भोजयेद्भाग्यवान्यतीन्
स्ववाचा स्वमनोभीष्टपत्रपुष्पफलादिकम् 4.70.
कथयित्वा द्विजेभ्यस्तं दद्याद्भक्त्या सदक्षिणाम्
यत्त्यक्तं चतुरो मासान्प्रवृत्तिन्तस्य चाचरेत्
अवसाने तु राजेन्द्र वासुदेवपुरीं व्रजेत्
स भवेत्कृतकृत्यस्तु न पुनर्मातृको भवेत्
उत्थानं चापि कृष्णस्य स हरेर्लोकमाप्नुयात् विष्णोर्भक्तिं परां पार्थ स गच्छेद्वैष्णवं पदम्
दुग्धाब्धिभोगशयने भगवाननन्तो यस्मिन्दिने स्वपिति यत्र विबुध्यते वा
नीराजनद्वादशीव्रतवर्णनम् प्रार्थितः स प्रजाभिस्तु सर्वदुःखापनुत्तये
दुःखापनोदं कुरु भो व्याधितानां नरेश्वर
पालयामास हृष्टोऽसावजपालस्ततोऽभवत्
तस्यास्तु पांडवश्रेष्ठ लक्षणं वच्मि ते शृणु
तस्मिन्काले वभूवाथ रावणो राक्षसेश्वरः
अखण्डमण्डलं चन्द्रमातपत्रं चकार ह
वरुणं बद्धकर्मस्थं धनदं धनरक्षकम्
मेघाश्छादन्ति नृपतिं द्रुमपुष्पादिपंक्तिषु
यामिका मध्यकक्षायां गन्धर्वा गीततत्पराः
गंगाद्याः सरितः पाने गार्हपत्ये हुताशनः 4.71.१
तिष्ठंति पार्थिवाः सर्वे पुरःसेवाविधायिनः
संदृश्य रावणः प्राह प्रशस्तं प्रतिहारकम्
स उवाच प्रणम्याग्रे दंडपाणिर्निशाचरः
ययातिर्नहुषो भीमो राघवोयं विदूरथः
मेघाकारास्तव स्थाने नाजपाल इहागतः
इत्युक्ते प्रहितो दूतो धूम्राक्षो नाम राक्षसः
सेवां कुरु समागच्छ कबन्धो यस्य पार्थिवः