ततस्ते मुनयः क्रुद्धा ब्रह्मदत्तां महास्वनाम्
शब्देन तेन व्याघ्रोऽपि मुक्त्वा गावं सव त्सिकाम् तं प्रपश्यंति ये पार्थ ते रुद्रा नात्र संशयः
अथ प्रत्यक्षतां श्रेष्ठस्तेषां देवो महेश्वरः
उमासहायो वरदः सस्वामी सविनायकः
वीरभद्रा च चामुंडा घंटाकर्णादिभिर्वृता देवदानवगन्धर्वमुनिविद्याधरोरगैः
प्रणम्य देवदेवाय पत्नीभिः सहितैरुमा
कार्तिके शुक्लपक्षे तु द्वादश्यां नंदिनीव्रतम् 4.69.
उत्तानपादेन तथा व्रतं चीर्णमिदं शृणु
तस्य भार्या द्वयं चासीद्रुचिशुघ्नीति विश्रुतम्
रुच्याः समर्पितः शुघ्न्या ध्रुवोऽयं रक्ष्यतां सखि
रुची रसवतीं नित्यं प्रत्यहं कुरुते गृहे
कदाचित्क्रोधमात्सर्यात्सापत्न्यं दर्शितं तया
तापिकायां तथा स्थाल्यां पक्वसिद्धः सुसं स्कृतः
तं वै भक्षयितुं दुष्टा सामिषं भोजनं किल
तथैव प्रहसन्बालो मातुरुत्संगजोऽभवत्
किमेतद्ब्रूहि वृत्तांतं कस्येयं व्युष्टिरुत्तमा
सत्यंसत्यं पुनः सत्यं येन जीवति ते सुतः 4.69.
पक्वः स्वयं कृतः स्थाल्यां व्यञ्जनैः सह भोजनैः
किं ते सिद्धा महाविद्या मृतसञ्जीवनी शुभा
कथयस्व महाभागे सत्यंसत्यं भगिन्यसि
कार्त्तिके चैव द्वादश्यां यथा चानुष्ठितं पुरा
वत्सो मे वत्सवेलायां मृतोऽर्थं लभते पुनः
यथार्थमेतद्व्याख्यातं ते च गोद्वादशीव्रतम्
एवमुक्तं व्रतं चीर्णं रुच्या पुत्राः सुखं धनम्
ब्रह्मणा सृष्टिकारेण रुचिर्भर्त्रा सहासिता धुवर्क्षे च यदा दृष्टे लोकः पापैः प्रमुच्यते
यत्कृतं शुघ्निवचनाद्रुच्या यदुकुलोद्भव
संप्राप्ते कार्तिके मासि शुक्लपक्षे कुरूत्तम नरो वा यदि वा नारी एकभक्तं प्रकल्पयेत् ।।4.69.
ततो मध्याह्नसमये दृष्ट्वा धेनुं सवत्सिकाम्
ब्राह्मणक्षत्रियविशां शूद्राणां स्त्रीजनेश्वर
कुंकुमालक्तकैर्दीपैर्माषान्नवटकैः शुभैः