न्यासरूपां ददौ धेनुं रक्षित्वा तां दिनद्वयम्
अन्तर्द्धिमगमद्देवः पुनर्व्याघ्रो बभूव ह
वज्रचक्रनखो देवीं ज्वलत्पिंगललोचनः
संप्रायादाश्रमपदं तां च धेनुं सवत्सिकाम्
हाहेत्युच्चैः केचिदूचुर्हुंहुंकारैस्तथापरे
तालास्फोटान्ददुः केचिद्व्याघ्रं दृष्ट्वातिभैरवम्
तस्या व्याघ्रभयार्तायाः कपिलाया युधिष्ठिर 4.69.
व्याघ्रवत्सकयोस्तत्र वंदितं सुरकिन्नरैः
सजलं शिवलिंगं च शम्भोस्तीर्थं तदुत्तमम्
तत्र स्नात्वा महातीर्थे जंबूमार्गे नराधिप
ततस्ते मुनयः क्रुद्धा ब्रह्मदत्तां महास्वनाम्
शब्देन तेन व्याघ्रोऽपि मुक्त्वा गावं सव त्सिकाम् तं प्रपश्यंति ये पार्थ ते रुद्रा नात्र संशयः
अथ प्रत्यक्षतां श्रेष्ठस्तेषां देवो महेश्वरः
उमासहायो वरदः सस्वामी सविनायकः
वीरभद्रा च चामुंडा घंटाकर्णादिभिर्वृता देवदानवगन्धर्वमुनिविद्याधरोरगैः
प्रणम्य देवदेवाय पत्नीभिः सहितैरुमा
कार्तिके शुक्लपक्षे तु द्वादश्यां नंदिनीव्रतम् 4.69.
उत्तानपादेन तथा व्रतं चीर्णमिदं शृणु
तस्य भार्या द्वयं चासीद्रुचिशुघ्नीति विश्रुतम्
रुच्याः समर्पितः शुघ्न्या ध्रुवोऽयं रक्ष्यतां सखि
रुची रसवतीं नित्यं प्रत्यहं कुरुते गृहे
कदाचित्क्रोधमात्सर्यात्सापत्न्यं दर्शितं तया
तापिकायां तथा स्थाल्यां पक्वसिद्धः सुसं स्कृतः
तं वै भक्षयितुं दुष्टा सामिषं भोजनं किल
तथैव प्रहसन्बालो मातुरुत्संगजोऽभवत्
किमेतद्ब्रूहि वृत्तांतं कस्येयं व्युष्टिरुत्तमा
सत्यंसत्यं पुनः सत्यं येन जीवति ते सुतः 4.69.
पक्वः स्वयं कृतः स्थाल्यां व्यञ्जनैः सह भोजनैः
किं ते सिद्धा महाविद्या मृतसञ्जीवनी शुभा
कथयस्व महाभागे सत्यंसत्यं भगिन्यसि