तस्यैव पुलिने रम्ये जुष्टान्ने गोमयादिना
चर्चितं गंधकुसुमैर्धूप दीपाक्षतोज्ज्वलम् अर्चयेच्च सभार्यो वै मन्त्रेणानेन भावितः
सोमराज नमस्तुभ्यं रोहिण्यै ते नमोनमः
एवं संपूज्य तस्याग्रे नैवेद्यं देयमर्चितम् प्रीयतामिति मे देवी रोहिणी सहितप्रिया
एवमुच्चार्य दत्त्वा च ततोंऽतर्जलमाविशेत् 4.67.
ध्यायेच्च मनसा सोमं रोहिणीसहितं तदा
नियम्य वसतां चान्ये ततो विप्राय भोजनम् भक्त्या शक्त्या यथाचित्तं यथावित्तं तथा तथा
यः करोति नरो राजन्नारी वाथ कुमारिका
इह लोके चिरं स्थित्वा धनधान्यसमाकुले
ततः सुतीर्थे मरणं ततो ब्रह्मपुरं व्रजेत्
खे रोहिणी शशधराभिमता हिता च किं कारणं शृणु नरेन्द्र निवेदयामि
अवियोगव्रतवर्णनम् विधानं तस्य कीदृक्च किं पुण्यं काऽत्र देवता
अवियोगव्रतं नाम व्रतानामुत्तमोत्तमम्
प्रौष्ठपदे शुक्लपक्षे द्वादश्यां प्रातरुत्थितः
हृद्ये रम्ये सौधतटे हरिं लिख्येत मण्डले
तत्रैव च हरं गौरीं सावित्रीं ब्रह्मणा सह
गंधैः पुष्पैश्च धूपैर्नैवेद्यैरर्चयेद्यथाशक्त्या
नारी वा पुरुषो वा अवियोगमतिं दृढां कृत्वा
सहस्रमूर्द्धा पुरुषः पद्मनाभो जनार्दनः
नारायणो मधुलिहो विष्णुर्दामोहरो हरिः
श्रीधरः पुंडरीकाक्षो विश्वरूपस्त्रिविक्रमः 4.68.
वासुदेवो हृषीकेशः कृष्णः सकर्षणोऽच्युतः
नित्यं स मे शुभः प्रीतः सश्रीकः केशशूलिनः
ईशानो भैरवः शूली त्र्यंबकस्त्रिपुरांतकः
शिवः शर्वो महादेवो रुद्रो भूतमहेश्वरः
ब्रह्मा शंभुः प्रभुः स्रष्टा पुष्करी प्रपितामहः
चतुर्मुखः सृष्टिकर्ता स्वयंभूः कमलासनः
आदित्यो भास्करो भानुः सूर्योर्कः सविता रविः
प्रभाकरः सप्तसप्तिस्तरणिः सरणिः खगः
निकुंभोः वर्णभो देवः सुप्रीतोऽस्तु सदा मम