यस्मात्त्वया हता दैत्या ब्रह्मणो मत्परिग्रहाः
अतोऽर्थं मानुषे लोके रक्षार्थं च महीक्षिताम्
पूर्वोक्तैः कारणैः पार्थ अवतीर्णं महीतले
समंत्रं सरहस्यं च सर्वपापप्रणाशनम्
श्रीकृष्ण उवाच प्रोष्ठपदे सिते पक्षे दशम्यां नियतः शुचिः
कृत्वा कुरुकुलश्रेष्ठ गृहमागत्य मानवः
क्रमेण पावयेत्तां तु पुंसंज्ञं घृतसंश्रितम्
प्रथमे पूरिकान्वर्षे द्वितीये घृतपूरकान्
सोहालकान्पञ्चमेऽब्दे षष्ठेऽब्दे खण्डवेष्टकान्
नवमे कर्णवेष्टांस्तु दशमे खण्डकाञ्छुभान् 4.63.
क्रमेण भक्षयित्वा च यथोक्तं भरतर्षभ स्वत एवार्धमश्नीयाद्गत्वा रम्ये जलाशये
दशावतारानभ्यर्च्य पुष्पधूपविलेपनैः
मत्स्यं कूर्मं वराहं च नरसिंहं त्रिविक्रमम्
गतोऽस्मि शरणं देवं हरिं नारायणं प्रभुम्
छिनत्तु वैष्णवीं मायां भक्त्या जातो जनर्दनः
एवं यः कुरुते पार्थ विधिनानेन सुव्रत
श्रूयते यास्त्विमालोच्य पुरुषाणां दशा दश
संसारसागरे घोरे मज्जत तत्र मां हरिः
किं तस्य न भवेल्लोके यस्य तुष्टो जनार्दनः मर्त्यलोके स्वयं पार्थ भूभारोत्तारकारणम्
या स्त्री व्रतमिदं पार्थ चरिष्यति मयोदितम् 4.63.
मर्त्यलोके चिरं स्थित्वा विष्णुलोके महीयते
ये पूजयंति पुरुषाः पुरुषोत्तमस्य मत्स्यादिकांस्तु दशमीषु दशावतारान्
आशादशमीवर्णनम् शृणुष्वावहितो वच्मि तवाशादशमीव्रतम्
नलनामाभवत्पूर्वं निषधेषु महीपते
अक्षैर्द्यूतेन राजेन्द्र निर्ययौ भार्यया सह
स गत्वा प्रत्यहोरात्रं जलमात्रेण वर्तयन्
ग्रहीतुमिच्छंस्तान्राजन्समाच्छाद्य स्ववाससा
गते तु नैषधे भैमी प्रबुद्धै वाञ्चितानना इतश्चेतश्च बभ्राम हाहेति रुदती मुहुः
दुःखशोकसमाक्रांता नलदर्शनलालसा
उन्मत्तवत्परिवृता शिशुभिः कौतुकाकुलैः