मध्याह्ने सरसस्तीरे मुनिपुत्रो ददर्श सः
तस्या नेत्रे स्वयं नेत्रे चैकीभूते समागते
तस्य दर्शनमात्रेण नृपतेर्ज्ञानमागतम्
तमुवाच मुनिर्द्धीमान्दयाधर्मप्रपोषणम् ।। । निर्भयस्य समं दानं न भूतं न भविष्यति
अनर्हान्दण्डमादद्यादर्हपूजाफलं भजेत्
सत्यता सुरपूजायां दमता गुरुपूजने
इत्युक्त्वा स मुनिः पुत्रीं तस्मै दत्त्वा गृहं ययौ
तदा तु राक्षसः कश्चित्तत्पत्नीभक्षणोत्सुकः
दानार्थं चैव क्रव्यादे सप्तवर्षात्मकं द्विजम् 3.2.19.१
अमात्यैः संमतं कृत्वा स्वर्णलक्षं ददौ द्विजे
मृत्युकाले द्विजसुतो विहस्योच्चै रुरोद ह
इति श्रुत्वा नृपः प्राह शृणु वैतालिक द्विज
ज्ञात्वा स मध्यमः पुत्रो राजानं शरणं ययौ
खङ्गहस्तं नृपं ज्ञात्वा जहास शिवतत्परः
इति श्रीभविष्ये महापुराणे प्रतिसर्गपर्वणि चतुर्युगखंडापरपर्याये कलियुगीयेतिहाससमुच्चय एकोनविंशोऽध्यायः
विशालनगरे रम्ये विपुलेशो महीपतिः
तस्य ग्रामेवसद्वैश्योर्थदत्तोविपणे रतः
सुवर्णनाम्ने वैश्याय पिता वै दत्तवान्स्वयम् द्रव्यलाभाय न्यवसच्चिरं कालं स लुब्धवान्
अनंगमंजरीगेहे दैवयोगाद्द्विजोत्तमः
होमांते सुन्दरी नारी मार्जनार्थे सुता गता
सुतापि मदघूर्णाक्षी विप्राय समयं ददौ
इति श्रुत्वा द्विजो वाक्यं तस्या ध्यानं तदाकरोत्
अर्द्धरात्रे तु सा नारी द्विजागमनतत्परा
नागतः स द्विजो दैवात्तदा सा मरणं गता
दृष्ट्वा मृत्युवशां सुभ्रूं स्वयं मरणमागतः 3.2.20.
सुवर्णश्च तदागत्य विललाप प्रियां प्रति
इत्युक्त्वा स तु वैतालो नृपतिं प्राह विक्रमम्
द्विजस्नेहेन सा नारी मृता स्वर्गपुरं ययौ
वैश्यवर्णैः सदा पूज्यो ब्राह्मणो ब्रह्ममूर्तिमान्
द्विजोऽपि नाप्तवान्नारीं तदा स्वर्गगतिं हरिम्