मनसा वाचा कायेन च यदिह जन्मनि समुत्पद्यते, तत् पुरुषस्य सिद्धिदायकं भवति। अतः साधकैः अत्रैव त्रिविधं कर्म कर्तव्यम्; अन्यथा, अन्यस्मिन्नेव जन्मनि यक्षभावं प्राप्नोति—एवं द्विजातिः तत्र निष्ठां कृतवान्। एवं उक्त्वा, वेतालः प्रसन्नमुखः अभवत्। सः "साधु साधु" इत्युक्त्वा तं सुश्लोकैः पूजयामास। वासंकम्बलकनगरे राजा सुदक्षः नाम बभूव। स धर्मात्मा, न्यायप्रियः, शूरः, दानशीलः, शिवभक्तश्चासीत्। तस्य कन्या धनवती नाम सुन्दरी, शुभलक्षणा, समृद्धिदायिनी चासीत्। कालेन मोहिनी नाम कन्या अपि तस्य जाताऽभवत्। ततः किञ्चित्कालेन धनवती विधवा अभवत्, पितरि समीपे मृते। तत्र न्यायशर्मा नाम ब्राह्मणः कश्चित् आसीत्, यः देवद्रव्यस्य चौर्ये निरतः। अकस्मात्, वैश्यस्त्री काचित् तत्रागच्छत्; सा तस्य करं स्पृष्ट्वा तस्मिन्काले स्थितवती। सा पुनः पुनः "हे राम, कृष्ण, प्रद्युम्न, अनिरुद्ध" इति रुरोद। तदा ब्राह्मणः अवदत्—"अहं विप्रः, त्रिदिनानि शूले निवेशितः अस्मि।" तदाकर्ण्य, धनवत्याः कन्यां मोहिनीं विवाहाय दत्तवती। तदा ब्राह्मणः मोहिन्यै अवदत्—"शृणु सुन्दरी, यदा हृदि किञ्चित् कामना जायेत..." इत्युक्त्वा सः मृत्युमुपगतः, यमलोकं गतः। मोहिनी, युवती भूत्वा, मातुः गृहे स्थितवती। किं सुखं, किं आश्चर्यं, कः जागर्ति, कः स्वपिति? इत्येवं द्विजातिना श्लोकः उक्तः, किन्तु ब्राह्मणाः प्रत्युत्तरं न ददुः। तस्यै शान्तचित्तया उक्तम्—"शृणु, मोहिनि सुन्दरी, शय्या, भूषणं, भोगश्च—एतान्यष्टधा पण्डितैः विज्ञेयम्।" प्रतिदिनं प्राणिनः म्रियन्ते, जन्मन्ते च। यः विवेकमासाद्य कर्मसमुच्चयं करोति, यः संसारसर्पं ज्ञात्वा वैराग्यं लभते, तस्य चित्तात् कामो जायते, तस्मात् लोभः उत्पद्यते। जलस्वभावात् जातः स्वादुं च स्वाद्विकारांश्च प्राप्नोति। रुद्राद् कलौ मोहः उत्पन्नः, यः हृदि जनान् नाशयति। तस्मात् मोहात् मिथ्याज्ञानं जातम्, तद् एव प्रियं अभवत्। तयोः संयोगात् दुःखं समुत्पन्नं, शोकसंयुक्तं च। तस्याः सखा अभिमानी, शूरः, बुद्धिमान्, अधिकारवान्, धर्मिष्ठश्चासीत्। तस्यै ब्राह्मणः पुत्रं दत्तवान्, सुवर्णं च लब्ध्वा जग्राह। एकदा दशमासान्ते शिवः मोहिन्यै उक्तवान्। दोलायाः मध्ये सहस्रं सुवर्णमयं पुत्रश्च आसीत्। शिवाज्ञया राजा, पुत्रकामः रुद्रभक्तश्च, तदनुष्ठानं कृतवान्। जातकर्मादिकं कृत्वा, बहु द्रव्यं वितरति स्म। पितरि मृते, राज्यं प्राप्य, धर्मं प्रकटयामास। ततः त्रयो हस्ताः जाताः, राज्ञः विस्मयं जनयामासुः। एवं उक्त्वा वेतालः राजानं प्रति अवदत्—"राजन्..."। यो विद्वान् धनार्थी, यो राजा गुरुतुल्यश्च, तौ एव ज्ञेयौ। हे ब्राह्मण, सः नरकात् मुक्त्वा स्वर्गलोकं प्राप्तवान्। चित्रकूटे रूपदत्तः नाम राजा आसीत्।