प्रभाते सति यक्षिणी कैलासं गता। ततः कपर्दी तस्य यक्षिणीआकर्षणविद्यां दत्तवान्। स शुभमन्त्रं जपितवान्, किन्तु कामदायिनी यक्षिणी न प्रादुरभवत्। मातापितरौ नमस्कृत्य, स रात्रौ स्वगृहे निवसित्वा प्रत्यागच्छत्। ततः प्रतिबोधिवनं प्राप्तः, तत्र शिष्यः अभवत्। योगिनीदेवी तत्र न प्रादुरभवत्, तस्मात् स चिन्तया व्याकुलः अभवत्। पुनः स पप्रच्छ, “देवि, प्रियायक्षिणी किमर्थं न प्रादुरभवत्?” ब्राह्मण, सिद्धिसाधनाय त्रिविधं कर्म अस्ति। रम्यशरीरेण कृतं कर्म ज्ञेयम्, तथा वाक्शरीरसम्भूतं कर्म पुनः ज्ञेयम्। परत्र पितृलोकस्थे स्थूलशरीरेण कृतं कर्म स्मर्यते। अस्मिन जन्मनि मनोवाक्शरीरसम्भूतं कर्म सिद्धिदं भवति। अतः साधकः अत्र त्रिविधं कर्म कर्तव्यम्; अन्यथा, अन्यजन्मनि यक्षभावं प्राप्नोति—एवं द्विजः तस्मिन् निष्ठः। एवं उक्त्वा वेतालः हृष्टमुखः अभवत्। “उत्तमं, उत्तमं,” इति वदन्, स तं श्रेष्ठवाक्यैः सम्मानितवान्। वासंकम्बलकनगरे सुधक्षः नाम राजा आसीत्। स धर्मात्मा, न्यायप्रियः, वीरः, उदारः, शिवभक्तः च आसीत्। तस्य कन्या धनवती नाम्ना, रम्या, शुभा, समृद्धा च आसीत्। कालेन मोहिनी तस्य कन्या अभवत्। ततः धनवती विधवा अभवत्, पितरि समीपे मृते। तत्र न्यायशर्मा नाम ब्राह्मणः आसीत्, यः धर्मधनस्य चौरः आसीत्। सहसा वैश्यस्त्री तं उपागच्छत्, तस्य हस्तं तदा स्पृशति स्म। सा पुनः पुनः “राम, कृष्ण, प्रद्युम्न, अनिरुद्ध!” इति रुदति स्म। ब्राह्मणः उवाच, “अहं विप्रः; त्रिदिनानि शूले स्थापितः अस्मि।” इदं श्रुत्वा धनवती मोहिनीं कन्यां विवाहाय दत्तवती। ब्राह्मणः उवाच, “शृणु, हे सुन्दरी, यदा हृदयस्य आकांक्षा जायते—” इत्युक्त्वा ब्राह्मणः मृत्युम् प्राप्तः, यमलोकं गतः। मोहिनी यौवनयुक्ता माता गृहं निवसति स्म। का सुखानि, का अद्भुतानि, कः जागर्ति, कः शयते? इति द्विजः श्लोकं उक्तवान्, ब्राह्मणाः उत्तरं न ददुः। तस्यै शान्तचित्ता उक्तवान्, “शृणु, हे मोहिनी, शय्या, भूषणं, उपभोगः—एतेषां ज्ञानेन अष्टविधं बुद्धिमन्तः जानन्ति।” प्रतिदिनं प्राणी मृत्युम् प्राप्नुवन्ति, जन्मं च प्राप्नुवन्ति। यः विवेकं प्राप्य कर्मसंग्रहं करोति—यः संसारसर्पं ज्ञात्वा पृथिव्यां वैराग्यं प्राप्तवान्—सङ्कल्पात् कामः जायते; ततः लोभः उत्पद्यते। यः जलस्वभावात् जातः, स रसज्ञानं तथा रसपरिवर्तनं प्राप्नोति। रुद्रात् कलौ मोहः उत्पन्नः, यः हृदयस्थैः जनान् विनाशयति। तस्मात् मोहात् मिथ्याज्ञानं जातम्, यद् तस्य प्रियं अभवत्। तयोः संयोगात् दुःखं उत्पन्नम्, शोकयुक्तम्। मित्रं गर्वितम्, वीरम्, चतुरम्, अधिकारयुक्तम्, धर्मिष्ठम् आसीत्। तस्यै ब्राह्मणः पुत्रं दत्तवान्, सुवर्णं लब्ध्वा तं गृहीत्वा गतः।