स राजा दिव्यगन्धधूपदीपपुष्पादिभिः सम्यक् पूजितः। भीषणभीतेन तया स्त्रीया हम्भा इति महाशब्देन क्रन्दितम्। ततः राजा शीघ्रं व्याघ्रं हत्वा तस्मिन्नेव काले हृष्टः अभवत्। विनीतहृदयः स राजा धर्मविदं चन्द्रशेखरं समुपसंगम्य सम्बोधितवान्। प्रह्लादस्य शापेन स व्याघ्रशरीरं प्राप्तवान्। ततः राजा स्वगृहं आगत्य परमसुखेन सुप्तः। तस्य आज्ञया स तत्र गच्छति यत्र कामिनी स्थिताऽभवत्। तस्याः रूपशक्त्या स राजा मोहे पतिष्यति। इति चिन्तयन् राजा विवाहं न अकुर्वत्। सा सुवर्णवर्णा स्त्री बलभद्रस्य पत्नी अभवत्। कामबाणेन आहतः राजा मोहेन मूर्च्छितः भूमौ पतितः। ततः स राजा पालकीं व्यवस्थाप्य सभायां आनयितवान्। 'कस्य रमणीया पत्नी एषा? कुतः एषा उत्तमा स्त्री आगता?' इति पृष्टम्। 'एषा रमणीया स्त्री मम; सा रत्नदत्तस्य कन्या' इति उक्तम्। 'मम सेवकस्य पत्नी सदा तव योग्याऽस्ति, हे राजन्' इति उक्तम्। एवं उक्ते राजा क्रोधरक्तनेत्रः तम् प्रत्युवाच। 'यदि तां स्त्रीं गृह्णीयाम्, यमस्य सेवकाः मां नरकं नयन्ति' इति उक्तम्। इत्युक्त्वा विरहाग्निना संतप्तः राजा शीघ्रं प्रवृत्तवान्। ततः वेतालः राजानं प्रति उवाच—'शृणु, हे राजन्'। तत्रैव सेनापतिः क्षणेन भस्मीकृतः। सर्वे स्वर्गं गताः; तेषां पुण्यं कस्य अधिकं इति विचार्यम्। केवलं सेवकस्य मृत्युं किं राज्ञः हिताय उचितम्? सेवकेन रमणीया स्त्री राज्ञः हिताय दत्ता। कामं जित्वा धर्मं रक्षेत्; धर्मः राज्ञः अपि श्रेष्ठः। ततः वेतालः पुनः उवाच—'शृणु, हे महाभाग राजन्, तव कृते रम्यं कथां कथयामि'। उज्जयिन्यां महाभाग राजन्, महासेनः नाम राजा अभवत्। तस्य पुत्रः गुणाकरः मद्य-मांसनिष्ठः। बन्धुभिः त्यक्तः स पृथिव्यां विचरन् अभवत्। कपर्दी नाम योगी तं कपालार्पणैः पूजितवान्। अतिथिसम्पादनाय स यक्षिणीं आह्वयितवान्। प्रभाते सा यक्षिणी कैलासं गतवती। कपर्दी तस्मै यक्षिणीआकर्षणविद्यां दत्तवान्। स शुभमन्त्रं जपितवान्, किन्तु कामयक्षिणी न आगता। मातापित्रोः प्रणम्य स रात्रौ स्वगृहे स्थितवान्। प्रतिबोधिवनं गत्वा शिष्यः अभवत्। तत्र योगिनी देवी न आगता, स चिन्तया संतप्तः अभवत्। पुनः स पृच्छति—'हे देवि, प्रियायक्षिणी किमर्थं न आगता?'। हे ब्राह्मण, सिद्ध्यर्थं त्रिविधं कर्म अस्ति। रम्यशरीरेण कृतं कर्म ज्ञेयम्, तथा वाक्शरीरयोः उत्पन्नं कर्म पुनः ज्ञेयम्। परत्र पितृलोके स्थूलशरीरेण कृतं कर्म स्मृतम्।