एवं उक्त्वा, वेतालः विनीतया वाचा राजानं समुपस्थितवान्। तस्य राज्ञः परोपकारस्वभावः भाग्येनैव निश्चितः आसीत्। पतिव्रतायाः शक्त्या तथा राज्ञः जीवदानस्य प्रभावेन, शङ्खचूडः निर्भयः सन् शत्रुं प्रति समुपसृतवान्। ततः चन्द्रशेखर-राज्ञः नगरस्य दक्षिणदिग्भागे, रत्नदत्तः नाम धर्मात्मा वैश्यः, धनधान्यसमृद्धः, निवसति स्म। स वैश्यः तां उत्तमां रूपवतीं दृष्ट्वा, राजानं समीपमुपसृत्य उवाच— "दयासिन्धो! एषा कन्या तव योग्याऽस्ति, विधिना निर्मिता।" ततः सः मन्त्रिणं विदुरं सम्बोध्य अवदत्— "त्वमपि गच्छ, प्राज्ञ!" इति। एवमुक्त्वा, चन्द्रशेखरः स्वगृहं गतः। तत्र तस्य भार्या श्यामला नाम्ना, पतिं प्राप्तमाज्ञाय, गन्धदीपपुष्पादिभिः सम्यक् पूजार्चनं कृतवती। सा भीत्या 'हंभा' इति उच्चैः शब्देन रुरोद। ततः राजा त्वरया व्याघ्रं हत्वा तस्मिन्नेव काले हृष्टः अभवत्। तदा सः विनयेन धर्मज्ञं चन्द्रशेखरं राजानं प्रत्युवाच। प्रह्लादशापेन सः व्याघ्रदेहं प्राप्तवान् इति। राजा गृहं गत्वा महता हर्षेण सुखेन सुप्तवान्। ततः राजाज्ञया सः तत्र यत्र कामनारी स्थिताऽभूत् तत्र गतः। तस्याः रूपशक्त्या सः राजा मोहे पतिष्यतीति चिन्तयन्, विवाहं नकारयत्। सा शुभवर्णा बलभद्रस्य भार्या अभवत्। कामबाणेन विद्धः, मोहवशात् भूमौ पतित्वा मूर्च्छितः सः। ततः पालकी व्यूह्य सभायां नीतवती। "कस्य एषा सुन्दरी भार्या? कुतः एषा उत्तमा स्त्री आगता?" इति सः पृष्टवान्। "एषा मम सुन्दरी भार्या रत्नदत्तस्य कन्या," इति उक्तम्। "मम दासस्य भार्या सदा तव योग्याऽस्ति, हे राजन्," इति पुनः उक्तम्। एवं उक्ते, राजा क्रोधात् रक्तलोचनः तम् अभाषत— "यदि अहं तां स्त्रीं गृह्णीयां, यमदूताः मां नरकं नयेयुः।" इति। इत्युक्त्वा, विरहाग्निना संतप्तः राजा शीघ्रं कृत्यं चकार। एवमुक्त्वा, वेतालः पुनः राजानं प्राह— "शृणु राजन्!" तत्रैव सेनापतिः क्षणेन भस्मीकृतः। सर्वे स्वर्गं गताः; कोऽस्य पुण्यस्य अधिकः? केन पुण्येन? किं केवलस्य दासस्य मृत्यु: राजार्थं युक्तमस्ति? दासेन राज्ञः कृते सुन्दरी स्त्री दत्ता। कामं जित्वा धर्मं रक्षेत्, स धर्मः राज्ञः अपि श्रेष्ठः। एवम्, "शृणु राजन्, त्वदर्थं रम्यां कथां वदामि," इति वेतालः पुनः अवदत्। उज्जयिन्यां महा-भाग! महा-सेनः नाम राजा आसीत्। तस्य पुत्रः गुणाकरः, सुरामांसप्रियः। बन्धुभिः परित्यक्तः, पृथिव्यां विचरन् आसीत्। तत्र कपर्दी नाम योगी तं खट्वाङ्गैः पूजयामास। तस्य अतिथिसत्कारार्थं, सः एकां यक्षिणीं आहूयत्। एवं सुसम्प्रसन्नया कथया, वेतालः राजानं धर्ममार्गे प्रवर्तयन्, तस्य बुद्धिं परीक्षितवान्।