गुरुडः तं गृहित्वा आकाशमार्गे गतवान्। तत्र कमलाक्षी तम् गुरुडेन ग्रसितं आकाशे स्थितं दृष्टवती। ततः गुरुडः भयभीतः शीघ्रं तत्र आगच्छत्। स उवाच—“भगवन्, मे वचनानि शृणु, प्राज्ञः त्वम्। अहं तस्य पुत्रस्य रक्षायै तव समीपं आगतः। तं सर्पक्लेशेन पीडितं शत्रुम् प्राप्तवान्। प्राज्ञ, मानवभोजनं परित्यज्य दिव्यं भोजनं स्वीकुरु। जिमूतवाहनस्य तथा विद्याधरकन्यायाः कृते। त्वं च, विद्याधरनगर्यां उत्तमं राज्यं प्राप्तवान्।” इत्युक्त्वा देवः तत्रान्तर्दधात्; स पितरः राज्यं प्राप्तवान्। एवं उक्त्वा वेतालः विनीतः राजानं सम्बोधितवान्। राज्ञः परोपकारवृत्तिः भाग्येन स्थापितम्। पतिव्रतात्यागबलात् तथा राज्ञः जीवनदानेन शङ्खचूडः निर्भयः शत्रोः समीपं गतः। राज्ञः चन्द्रशेखरस्य नगरस्य दक्षिणे रत्नदत्तः नाम व्यापारी धर्मिष्ठः, धान्य-धनसम्पन्नः निवसति। तस्य उत्तमं रूपं दृष्ट्वा व्यापारीः राजानं समीपं गच्छत्। स उवाच—“दया-सागर, तां गृहाण; सा तव योग्याः, विधिना सृष्टा।” स मन्त्रिणं विदुरं सम्बोधितवान्—“त्वं अपि गच्छ, प्राज्ञः त्वम्।” इत्युक्त्वा राजा चन्द्रशेखरः गृहं गतः; तस्य पत्नी श्यामला, राजानं आगतम् जानीत्वा, धूपदीपपुष्पादिभिः सम्यक् पूजां कृतवती। भयात् सा ‘हम्भा’ इति उच्चैः क्रन्दितवती। राजा त्वरया व्याघ्रं हत्वा तस्मिन्काले हृष्टः अभवत्। विनीतहृदयः स धर्मज्ञं चन्द्रशेखरं सम्बोधितवान्। प्रह्लादस्य शापेन व्याघ्रशरीरं प्राप्तवान्। राजा गृहं आगत्य, महोत्साहेन शयने शयितः। राज्ञा आज्ञप्तः स तत्र गतः यत्र कामनायाः स्त्री स्थितवती। तस्याः रूपशक्त्या स राजा मोहे पतितः। इति चिन्तयन् राजा विवाहं न कृतवान्। सा उत्तमवर्णा बलभद्रस्य पत्नी अभवत्। कामबाणेन आहतः मोहितः स भूमौ मूर्चितः पतितः। स पालकीं आयोज्य सभायां आनयितवान्। “कस्य रमणीया पत्नी एषा? कुतः एषा उत्तमा स्त्री आगता?” इति प्रश्नः। व्यापारीः उवाच—“एषा रमणीया स्त्री मम; रत्नदत्तस्य कन्या। मम दासस्य पत्नी सदा तव योग्याः, राजन्।” इति उक्तः राजा क्रोधेन रक्तलोचनः तं सम्बोधितवान्। “यदि तां स्त्रीं गृह्णीयाम्, यमदूताः मां नरकं नयिष्यन्ति।” इत्युक्त्वा राजा विरहाग्निना पीडितः शीघ्रं कर्म कृतवान्। एवं उक्त्वा वेतालः पुनः राजानं सम्बोधितवान्—“शृणु, राजन्।” तत्रैव सेनापतिः क्षणेन भस्मीकृतः।