जिमूतवाहनः अपि पूजार्थं देवालयं गतवान्। तत्र तां दृष्ट्वा स कामबाणैः संतप्तः अभवत्। ततः जिमूतवाहनः उवाच – "मदनाय नमः, कृष्णपुत्राय नमः," इति। पुनः पुनः कामाय, पञ्चबाणाय, प्रद्युम्नाय च नमस्कारं अकरोत्। तदानीं भगवतः मकरध्वजस्य प्रसन्नता अभवत्। राजस्य पुत्रः प्रसिद्धः विश्वावसुः अभवत्। स नरनारायणयोः प्रणामं कृत्वा गरुडमारुह्य तत्र आगच्छत्। यत्र जिमूतवाहनः स्थितः, तत्र स विविधप्रकारेण महान् विलपः अकरोत्। वृद्धां संतोष्य, स पप्रच्छ – "केन एष दुःखः आगतः?" इति। तस्य वियोगेन दुःखिता स कुलीनाः विलपन्ति। ततः गरुडः तम् आदाय आकाशमार्गे गतवान्। कमलाक्षी तं गरुडेन निगीर्णं आकाशे स्थितं दृष्टवती। ततः गरुडः भीतः शीघ्रं तत्र आगच्छत्। स उवाच – "भगवन्, मे वचनानि शृणु, बुद्धिमन्।" "अहं तस्य पुत्रस्य रक्षणाय तव समीपं आगतः। तस्य सर्पस्य दुःखेन पीडितः शत्रुं प्राप्तवान्।" "बुद्धिमन्, मानवभोजनं परित्यज्य दिव्यं भोजनं स्वीकुरु। जिमूतवाहनस्य तथा विद्याधरकन्यायाः च कृते।" "त्वं च विद्याधरनगर्यां उत्तमं राज्यं प्राप्तवान्।" इत्युक्त्वा देवः अन्तर्धानं गच्छत्; तेन पितुः राज्यं प्राप्तम्। ततः वेतालः नम्रतया राजानम् उवाच। राजस्य परोपकारस्वभावः भाग्येन निश्चितः। पतिव्रतात्वबलात् तथा राजदत्तजीवनात् शङ्खचूडः निर्भयः शत्रुम् अभिगच्छत्। राज्ञः चन्द्रशेखरस्य नगरस्य दक्षिणे रत्नदत्तः नाम वणिक् धर्मात्मा, धनधान्यसम्पन्नः वसति स्म। स तदुत्तमं रूपं दृष्ट्वा राजानम् अभिगच्छत्। "तां गृहाण, करुणासागर; सा ते योग्याः, विधिना निर्मिता," इति। स मन्त्रिणं विदुरं उवाच – "त्वमपि गच्छ, बुद्धिमन्।" इत्युक्त्वा राजा चन्द्रशेखरः गृहं गतः; तत्र तस्य पत्नी श्यामला नाम, ज्ञात्वा राजा आगतः, धूपदीपपुष्पादिभिः पूजनं अकरोत्। भीत्या सा "हम्भा" इति उच्चैः रुदती। राजा शीघ्रं व्याघ्रं हत्वा तस्मिन्काले हृष्टः अभवत्। नम्रचित्तया स धर्मज्ञं राजानं चन्द्रशेखरं उवाच। प्रह्लादशापेन स व्याघ्रशरीरं प्राप्तवान्। राजा गृहं आगत्य, महानन्देन सुखेन निद्रायाम् अभवत्। राजाज्ञया स तत्र गतः यत्र कामनां स्त्री स्थितवती। तस्याः रूपशक्त्या स राजा मोहं गमिष्यति। इति चिन्तयन् राजा विवाहं न अकरोत्। सा उत्तमवर्णा बलभद्रस्य पत्नी अभवत्।