सः ब्राह्मणः, हे ब्रह्मन्, पुनः एकदा रम्यं कथा प्राह। काञ्यकुब्जे, हे महराजन्, ब्राह्मणः कश्चित् दाननिष्ठः आसीत्, यः यद् धनं प्राप्तवान् तत् सर्वं दाने दत्तवान्। एकदा शरदृतौ नवदुर्गाव्रतम् आचरितम्। तदा सः चिन्तयामास—‘किं अद्य करिष्यामि येन अहं धनसम्पन्नः स्याम्?’ एवं दुःखेन पूर्णः, तस्मिन्नेव काले देवीकृपया, सः नवदिनं उपवासं व्रतस्वरूपेण अन्नं विना अकरोत्। विद्याधराधिपः जिमूतकेतुः नाम आसीत्। सः किञ्चित् वर्षाणि दिव्यसुखान् उपभुञ्जन् अवसत्। तस्य वृक्षस्य प्रभावेन तस्य उत्तमः पुत्रः जातः। हे राजन्, पूर्वजन्मनि सः मध्यमदेशे श्रेष्ठः आसीत्। एकदा सः राजा शिकारक्रीडायै उत्सुकः निर्गतः। किन्तु शुक्लपक्षे चैत्रस्य नवम्यां दिवसे जीवहत्या न अभवत्। वाल्मीकिनः कुटीके रात्रौ जागरणम् अकरोत्। तत्र रामस्य गीतम् पुण्यस्य प्रभावात् श्रुतम्। तेन महात्मना कल्पवृक्षस्य पूजनम् कृतम्। स वृक्षः तं उवाच—‘मम शुभपुरी—’ इति। वृक्षस्य उक्ते तस्मिन्नेव क्षणे स पुरी राज्ञा सह एकीभूतः। तेषां सर्वेषां, कल्पवृक्षस्य कृपया, राजसमानता प्राप्ता। ते मालयाच्छ्रये रम्ये घोरं तपः अकरोत्। तत्र कमलाक्षी नाम कन्या, प्रसिद्धा, शिवमन्दिरे आसीत्। जिमूतवाहनः अपि पूजार्थं तत्र गतः। तया दृष्टमात्रेण सः कामबाणैः पीडितः। जिमूतवाहनः उवाच—‘मदनाय नमः, कृष्णपुत्राय नमः।’ पुनः पुनः कामाय, पञ्चबाणाय, प्रद्युम्नाय नमः। ततः भगवतः मकरध्वजः तुष्टः अभवत्। विश्वावसु नाम्ना प्रसिद्धः तस्य राज्ञः पुत्रः आसीत्। स नरनारायणयोः प्रणम्य गरुडमारुह्य आगतः। यत्र जिमूतवाहनः आसीत् तत्र सः बहुधा विलप्य रोदितवान्। वृद्धां स्त्रीं समाश्वास्य पृष्टवान्—‘कस्य दुःखेन इदम् आगतम्?’ तस्मात् वियोगेन कुलीनः अहम् शोकितः। गरुडः अपि तं गृहीत्वा आकाशमार्गे प्रस्थितः। कमलाक्षी तं गरुडेन ग्रस्तं आकाशे स्थितं दृष्टवती। तदा गरुडः भयात् शीघ्रं तत्र आगतः। स उवाच—‘भगवन्, मे वचनानि शृणु, हे बुद्धिमन्।’ अहं तव समीपं तस्य पुत्रस्य रक्षायै आगतः। तस्य सर्पस्य दुःखेन पीडितः शत्रुं प्राप्तवान्। हे बुद्धिमन्, मानवभोजनं त्यज्य दिव्यं आहारं गृहाण। जिमूतवाहनस्य तथा विद्याधरकन्यायाः कृते। त्वं विद्याधरनगर्यां उत्तमं राज्यं प्राप्तवान्। एवं उक्त्वा देवः अन्तर्धानम् अकरोत्; सः पितुः राज्यं प्राप्तवान्।