श्रुतम् इदं, हे देव, यथावत् शास्त्रेषु उक्तं तव समक्षं निवेदितम्। तत् श्रुत्वा मदनालसः पुत्रः सन्तुष्टः अभाषत। स बहुलाष्टम्यां स्नानं कृतवान्, हे श्रेष्ठराजन्, तेन पुण्येन समन्वितः। हृदि गोविन्दं स्मरन्, सौम्यैः वाक्यैः तं स्तुतवान्। भगवन्, देवदेव, केवलं त्वया लीलार्थं प्रियया सह एषा गोपनीयता रक्षितम्। जगतः अन्ते, कालरूपेण त्वया, संसारः विलीयते; नमः, नमः ते। अस्य स्तोत्रस्य प्रभावेन, देवदेवेन स मुक्तिम् प्राप्तवान्। स राजा प्रियतमा समालिङ्ग्य हर्षपूर्णः अभवत्; सुदेवम् आहूय, हर्षेण स्वसारं दत्तवान्। सुदेवः तं क्षत्रियात् स्वसारं काममत्तः गृहीत्वा निर्गतः। एवं, हे राजन्, तस्य बुद्धिमतः आचारः तव समक्षं कथितः। पुनः, हे ब्राह्मण, सः रम्यां कथां निवेदितवान्। काञ्चकुब्जे, हे महराजन्, ब्राह्मणः कश्चित् दाननिष्ठः आसीत्, यः यत् सम्पत्तिं लब्धवान्, तत् सर्वं दाने दत्तवान्। एकदा, शरदृतौ, नवदुर्गाव्रतम् आचरितम्। स चिन्तयामास—‘किम् अद्य करिष्यामि यथा सम्पन्नः स्याम्?’ एवं दुःखपूर्णः, तस्मिन् काले, देवीकृपया—नवदिनानि अनशनव्रतम् अकरोत्। विद्याधराणां नाथः जिमूतकेतुः नाम आसीत्। स किञ्चित् वर्षाणि दिव्यैः सुखैः रममाणः निवसति स्म। तस्य तद्वृक्षस्य प्रभावात् उत्तमः पुत्रः जातः। हे राजन्, पूर्वजन्मनि सः मध्यदेशे श्रेष्ठः आसीत्। एकदा, स राजा शिकारक्रीडायाः अभिलाषेण निर्गतः। किन्तु शुक्लचैत्रनवम्यां, जीवहत्या न कृतवती। वाल्मीकिकुटीमध्ये रात्रौ जागरणम् आसीत्। रामगीतिः श्रुतवती, तस्य पुण्यस्य प्रभावात्। तेन महात्मना कल्पवृक्षपूजा कृतवती। तदा वृक्षः तं उवाच—‘मम शुभपुरी—’। वृक्षस्य उक्त्वा, नगरी राज्ञा सह एकीभूतः। सर्वे ते, कल्पवृक्षकृपया, राजसमानाः अभवन्। शोभनमलयाचलस्य शिखरे, ते घोरं तपः अचरन्। कमलाक्षी नाम कन्या, प्रसिद्धा, शिवमन्दिरे आसीत्। जिमूतवाहनः अपि पूजार्थं तत्र गतः। तया दृष्टमात्रेण, सः कामबाणैः विद्धः अभवत्। जिमूतवाहनः उवाच—‘मदनाय नमः, कृष्णपुत्राय नमः।’ पुनः पुनः पंचबाणाय, कामाय, प्रद्युम्नाय नमः। ततः भगवतः मकरध्वजः तुष्टः अभवत्। विश्वावसु नाम प्रसिद्धः तस्य राज्ञः पुत्रः आसीत्। स नरा-नारायणयोः प्रणम्य, गरुडोपविष्टः आगच्छत्। यत्र जिमूतवाहनः आसीत्, तत्र सः बहुधा महता शोकं प्रगृह्य रोदितवान्। वृद्धां स्त्रीं सान्त्व्य, सः पप्रच्छ—‘कस्य दुःखेन एषः शोकः आगतः?’ तस्य वियोगेन संतप्तः, अहम् उत्तमवंश्या विलपामि।