राजा तुष्टो यथेष्टं कर्तव्यमिति मत्वा तदनुसारं व्यवहत्। ततः स राजा सुतायाः सौख्यार्थं तस्य पुत्रस्य कृते तां कन्यां दातुं प्रार्थयामास। वेदविधिना बहूनि दानानि धनसमेतानि दत्वा, शशी राजपुत्रीं गृहं स्वं निन्ये। स कन्यां प्राप्य, "एषा मम पत्न्युत्तमा, रमणीयायै," इति सन्तुष्टः अभवत्। एवं उक्त्वा वैतालः, रुद्रस्य सेवकः, राजानमभ्यभाषत। राजा उवाच, "पितरौ मातरश्च आज्ञया कन्या देवान्समीपे स्थितवती। शास्त्रेषु ह्युक्तं, हे देव, स्त्री नित्यमणिरिव पूज्या। क्षेत्रं कृषकस्य भवति, न तु बीजदातुः। सुदेवस्य पुत्रः नूनं पात्रतां लभते।" एवं शास्त्रवचनं राज्ञा निगदितम्। ततः मदनालसः पुत्रः तद् श्रुत्वा भाषितवान्। बहुलाष्टम्यां स्नात्वा स पुण्येन समन्वितः अभवत्। हृदि गोविन्दं स्मरन्, मधुरैः शब्दैः तं स्तोतुम् आरब्धवान्। "त्वया केवलं, हे देवदेव, क्रीडायै सह प्रियतमे एष रहस्यम् रक्षितम्। जगतः अन्ते त्वं कालरूपेण संहर्ता, नमो नमः।" इति स्तुत्वा, तस्य स्तोत्रबलात् स देवदेवेन मोक्षं प्राप्तवान्। स्वप्रियां परिष्वज्य स राजा प्रमुदितः सुदेवं आहूय स्वसारं हर्षेण दत्तवान्। सुदेवः स्वसारं काममत्तां क्षत्रियात् गृहीत्वा ययौ। एवं, हे राजन्, तस्य धीमतः आचारः कथितः। पुनः ब्राह्मणः रमणीयां कथाम् आख्याय। काञ्यकुब्जे महाब्राह्मणो दाननिष्ठः आसीत्, यः यत् सम्प्राप्तं धनं तत् सर्वं दानेन वितरति स्म। एकदा शरदृतौ नवदुर्गाव्रतम् आचरितम्। स चिन्तयामास, "किं करोम्यद्य संपदां यथा संपन्नो भूयासम्?" इति। एवं दुःखितः स तदा देवीकृपया, नवाहव्रतम् अनशनपूर्वकं अकुर्वत्। तत्र विद्याधराधिपः जिमूतकेतुर् नाम आसीत्। स किञ्चित्कालं दिव्यसौख्यभोगैः युक्तः वसति स्म। तस्य वृक्षस्य प्रभावात् उत्तमः पुत्रः जातः। पूर्वजन्मनि सः मध्यमदेशे श्रेष्ठः आसीत्। एकदा स राजा मृगयाविहाराय उत्सुकः निर्गतः। किन्तु चैत्रशुक्लनवम्यां प्राणिवधः न कृतः। वाल्मीकि आश्रमे रात्रौ जागरणम् अभवत्। रामकथागानं पुण्यप्रभावात् श्रुतम्। तया महात्मना कल्पवृक्षपूजा कृता। स वृक्षः तम् उवाच, "मम शुभा पुरी—" इति। वृक्षवचनानन्तरं पुरी सा राज्ञा सह एकीभूता। तेषां सर्वेषां कल्पवृक्षकृपया राज्ञः तुल्यमैश्वर्यम् अभवत्। शोभनायां मलयाचले ते तपः कठोरम् अकुर्वन्। तत्र कमलाक्षी नाम कन्या शिवमन्दिरे प्रसिद्धा आसीत्।