मन्त्रीपुत्रः तत्र ब्राह्मणस्त्रीरूपेण मोहितः अभूत्। तस्य स्नेहात् मन्त्री विद्वद्भिः सह हृदि बहु विचिन्त्य, अन्ते तत्र तीर्थप्रदेशे मन्त्रीपुत्रः त्रिमासान् अवसत्। एवं चिन्तयन्, स मन्त्रीपुत्रः दीनचित्तः प्रेमदुःखात् क्लान्तः अभवत्। कामवशात्, स प्रेमी राजा-प्रियां कामातुरां आलिङ्गयामास। सुदेवः मानवत्वं प्राप्त्वा मूलदेवस्य गृहम् अगच्छत्। मूलदेवः हृष्टहृदयः शशिनाम्ना मित्रम् आसीत्। स सर्वं राज्ञे निवेद्य, 'राजन्, वरां मे देहि' इति उवाच। मन्त्री राजकरः नाम्ना, तस्य पुत्रः मदनालसः अभवत्। पुत्रवियोगात् मन्त्री तथा स्थितः आसीत्। यथा तव सन्तोषः, तथा कुरु। 'राजन्, तस्य पुत्रस्य सुखाय तव कन्यां मे देहि' इति याचितम्। वेदविधिना बहु दानं धनसहितं दत्त्वा, शशी राजा-कन्यां गृह्य स्वगृहं गतः। 'एषा कन्या मम, उत्तमपत्नी रमणाय' इत्युक्त्वा, वैतालः रुद्रस्य सेवकः राजानम् अभ्यधात्। राजा उवाच—पितृमातृआज्ञया कन्या देवतासामक्षं स्थिता। शास्त्रे कथ्यते, देव, स्त्री नित्यं रत्नम् इति। क्षेत्रं कृषकस्य, न बीजदातुः। सुदेवपुत्रः एव पात्रत्वं प्राप्स्यति। एवं, देव, शास्त्रवचनं तुभ्यं उक्तम्। ततः मदनालसः पुत्रः श्रुत्वा वचनम् उवाच। स बहुलाष्टम्यां स्नानं कृत्वा, तेन पुण्येन, राजश्रेष्ठ, गोविन्दं हृदि स्मरन्, मृदुभिः शब्दैः स्तुत्वा। 'त्वया, देवदेव, क्रीडायै, प्रियया सह, एतत् रहस्यम् रक्षितम्।' 'जगत्यन्ते, त्वं कालरूपेण जगत् लयं करोषि; नमः नमः।' तस्य स्तोत्रबलात्, देवदेवेन स मुक्तः अभवत्। स्वप्रियां आलिङ्ग्य राजा हृष्टः अभवत्; सुदेवम् आहूय, हर्षेण स्वसारं दत्त्वा। सुदेवः तां काममत्तां स्वसारं क्षत्रियात् गृह्य अगच्छत्। एवं, राजन्, तस्य बुद्धिमतः आचारः तुभ्यं कथितः। पुनः ब्राह्मणः रम्यं कथाम् आख्यात्। कान्यकुब्जे, महराजन्, ब्राह्मणः आसीत्, स दाननिष्ठः, यत् धनं लब्ध्वा, तत् दाने व्ययत्। शरद्काले, नवदुर्गाव्रतं पालनम् अभवत्। स चिन्तयामास—'किम् अद्य करिष्यामि, येन धनसम्पन्नः स्याम्?' एवं दुःखितः, तदा देवीकृपया, नवाह्नव्रतं निराहारं कृत्वा। तत्र विद्यातराधिपः जिमूतकेतुः आसीत्। स किञ्चित् वर्षाणि दिव्यसुखान् उपभोग्य, तस्य वृक्षबलात् उत्तमः पुत्रः जातः। राजन्, पूर्वजन्मनि स मध्यमदेशे उत्तमः आसीत्।