तस्मिन् दिने तस्यां पुरीं तं गर्दभे समारोप्य नगरमध्या नयितः सः। तस्य विकृतिं दृष्ट्वा या स्त्री सुखे रममाणा आसीत् सा मूर्च्छिता पपात। सः ततो गत्वा राज्ञे निवेदयामास—“पञ्चशतसहस्रं धनं मम एव।” राजा तं श्रुत्वा हसित्वा प्रत्युवाच—“एषः चौरः, धनस्य लुण्ठकः।” एतच्छ्रुत्वा सः चौरः निराशः सञ्जातः, तत्रैव मृत्युमुपागमत्। तस्मिन्नेव क्षणे तस्याः कन्या देवीमायया मोहिताभूत्। ततः तुष्टा सा दुर्गा तयोः दीर्घायुष्यम् अनुग्रहेण दत्तवती। एवं उक्त्वा सः पुनः राजानं हसित्वा प्राह। “किं ददाम्यहं तस्यै, या मयि स्नेहस्वरूपा?” इत्युक्त्वा, “अतः पश्चात् अहं रुदितवान्—मम हासस्य कारणं शृणु। अधार्मिकः स्वर्गफलस्य योग्यः न भवति। तस्मात् सः पूर्वं हसितवान्, हरिलीलया मोहितः। तस्मात् तेन कठोराणि वचनानि उक्तानि, एवं शुद्धः जीवितः रक्षितः।” ततः, हे राजन्, पुष्पावती नाम रम्या पुरी आसीत्, यत्र राजा निवसति स्म। तस्याः पत्नी चन्द्रप्रभा नाम्ना, सौन्दर्ययौवनसमन्विता आसीत्। एकदा सा स्वसखीभिः सह पुष्पवनं गतवती। तत्र रजनी अपि मोहिता, ब्राह्मणः अपि भूमौ पतितः। सा स्वगृहं प्रत्यागता, तत्र द्वौ ब्राह्मणौ आगतौ। यः ब्राह्मणः आगतः सः सौन्दर्ययौवनसम्पन्नः दृष्टः। सः श्रुत्वा अश्रूणि मुमोच, तस्मै सर्वं निवेदयामास। गृहे च सः महन्मन्त्रं चामुण्डाबीजयुक्तं जपितवान्। तत्र एका कन्या आसीत्, सौम्या, शुभा, द्वादशवयस्का। तौ ब्राह्मणौ राजगृहं गतौ, तं राजानं स्तुत्या पूजितवन्तौ। पुत्रः च भार्या च पलाय्य, तयोः अन्वेषणाय समागतौ। “यावत् अहं स्वगृहं न प्रतिनिवर्ते, तावत् त्वं एनां धर्मेण पालय,” इत्युक्त्वा तां स्त्रीं तस्मै समर्प्य, द्विजः स्वगृहं गतः। ततः, मध्यरात्रे, सुदेवः निर्भयः तां स्त्रीं प्रति वदति स्म। सा उवाच—“सुदेवः श्रेष्ठब्राह्मणः सदा मम हृदि वसति।” सुदेवः अपि उवाच—“हे सुभू, यदि त्वं श्रेष्ठब्राह्मणं इच्छसि, अहं सदा तव दासः भविष्यामि, हे द्विजे।” एतच्छ्रुत्वा सुदेवः तस्याः मुखात् यन्त्रं अपास्यत्। तस्मिन्नपि काले, चतुर्मासानन्तरं सा गर्भिणी अभवत्। मन्त्रिणः पुत्रः ब्राह्मण्याः रूपेण मोहितः। मन्त्रिणा अपि, स्नेहान्वितः, पण्डितैः सह हृदि बहु चिन्तयित्वा। मन्त्रिणः पुत्रः त्रिमासान् पुण्यक्षेत्रे स्थितः। एवं चिन्तयन्, मन्त्रिपुत्रः विनयेन, कामार्तः च, विरहात् शिथिलः अभवत्। कामवशात् सः प्रियं राजवल्लभां कामवशगां परिष्वज्य। सुदेवः मानवः भूत्वा मूलदेवगृहं गतः। मूलदेवः हृष्टचित्तः, तस्य सखा शशिनामा आसीत्। सर्वं राज्ञे निवेद्य, “देहि मे वधूं, हे राजन्” इति उक्तवान्। मन्त्रिणः नाम राजकरः, तस्य पुत्रः मदनालसः। स्वपुत्रवियोगात् मन्त्रिणः दुःखितो जातः। एवं तत्रैव कथायाः प्रवाहः।