राज्ञे इति उक्त्वा सा अन्यं मार्गं दर्शयामास। ततः सा सेनया सहित्या यत्र स एव चौरः स्थितः तत्र आगच्छत्। तं सत्कृत्य, यथावत् यथाभूतं सर्वं निवेद्य, हसन्ती तस्मै राक्षसाय उवाच— "त्वया मम भोजनं सम्पादितम्।" अद्य अहं सर्वान् नरान् विधिना प्रेरिता भक्षयिष्यामि इति। ततः सा तां महतीं सेनां भक्षयामास; ते अपि दशसु दिशासु पलायिताः। तदा सः चौरः स्वयम् उपेत्य क्रुद्धः राजानम् उवाच। तत् श्रुत्वा राजा शीघ्रं तत्र आगच्छत्। राक्षस्याः सहितः सः कूपः क्षणेन भस्मीभूतः। एवं सर्वैः धनैः स्त्रीभिः च सा पुनः प्रत्यागच्छत्। दुन्दुभिनादेन प्रतिगृहेषु सर्वत्र, तस्मिन्नेव दिने तस्मिन् नगरे सः गर्दभे आरोप्य परिचलितः। तस्य रूपं दृष्ट्वा या स्त्री सुखे रममाणा सा मूर्च्छिता। सः गत्वा राजानम् उवाच— "पञ्चलक्षं धनं मम अस्ति।" राजा हसन् तम् उवाच— "एषः चौरः, धनस्य हर्ता।" इति श्रुत्वा चौरः निराशः सन् मृत्युम् उपेयाय। तस्मिन्नेव क्षणे तस्य दुहितुः देवमायया मोहो जातः। ततः तुष्टा सा दुर्गा तेषां दीर्घायुर्ददौ। इति उक्त्वा पुनः सः राजानम् आलोक्य सस्मितम् उवाच। "किं अहं तस्यै ददामि या मम स्नेहमयी?" इति। "अतः अहं अनन्तरं रुदितवान्—मम हासस्य कारणं शृणु। अधार्मिकः स्वर्गफलस्य अर्हः न भवति।" इति। "तस्मात् सः पूर्वं हसितवान्, हरिविलासेन मोहितः।" तेन कारणेन सः कटुवचनानि उक्तवान्, तथा सः शुद्धः जीवितः रक्षितः। हे राजन्, पुष्पावती नाम रम्या नगरी आसीत्, यत्र एकः राजा वसति स्म। तस्य पत्न्याः नाम चन्द्रप्रभा, या रूपयौवनसमन्विता आसीत्। कदाचित् सा सखीभिः सह पुष्पवने गतवती। तत्र रानी मोहिताभवत्, ब्राह्मणः अपि भूमौ पतितः। सा स्वगृहं प्रत्यागत्य, द्वौ ब्राह्मणौ तत्र आगतौ। आगतम् ब्राह्मणं रूपयौवनसमन्वितम् दृष्ट्वा, सः श्रुत्वा रुरोद, सर्वं तस्मै न्यवेदयत्। गृह एव सः महामन्त्रं जपितवान्, चामुण्डायाः बीजसंयुक्तम्। एकैव कन्या तत्र आसीत्, या शोभना, शुभा, द्वादशवयस्का। तौ राजगृहं गत्वा राजानं आशीर्भिः पूजितवन्तौ। पुत्रपत्नी च पलाय्य, तौ अन्वेष्टुं संगता। "यावत् अहं स्वगृहं प्रत्यागच्छामि, तावत् त्वं एनाम् धर्मेण रक्ष," इति उक्त्वा द्विजः तां स्त्रियम् उपन्यस्य स्वगृहं गतः। ततः रात्रौ मध्ये सुदेवः तां स्त्रियम् अभयम् उक्त्वा संबोधितवान्। सा उवाच— "सुदेवः श्रेष्ठब्राह्मणः सदा हृदि मम स्थितः।" सुदेवः अपि उवाच— "हे सुभु, यदि त्वं श्रेष्ठब्राह्मणम् इच्छसि, अहं सदा तव दासः भविष्यामि, हे द्विजे।" इति। इति श्रुत्वा सुदेवः तस्याः मुखात् यन्त्रं अपाकरोत्। हे राजन्, तस्मिन्काले चतुर्मासात् अनन्तरं सा गर्भवती अभवत्।