राज्ञः पुरे चौरैः समाकीर्णे, तत्र बहुं चौर्यधनं बलात् गर्ते स्थापितम्। ततः, "राजन्, चौरैः पीडिते तव नगरे, हिंसा-चौर्यनिष्ठाः तत्र प्रतिष्ठिताः; तस्मात् एतद् नगरं परित्यजेम," इति मन्त्रिणः उक्त्वा, आदेशं दत्त्वा गृहं गतः। यथाऽनुशासनं श्रुत्वा सर्वे तदनुसारं कार्यं कृतवन्तः। ततः राक्षसस्य मायया सर्वे रक्षकाः मोहिता अभवन्। पुनः ते राज्ञः रणधीरं गत्वा कृतं कार्यं निवेदितवन्तः। निशीथे तमसि पतिते, स चौरः राज्ञः समीपं आगतः। राजा उवाच— "अहं राजा, त्वं चौरः, आमन्त्रितः आगतः। बहुं धनं मया सह गृहित्वा सुखी भव।" रात्रौ गर्तं प्रविश्य, राजा बहिः स्थापितः। ततो राजा प्रति उवाच— "राजन्, शीघ्रं स्वगृहं गच्छ।" एवं उक्त्वा, सा अन्यं मार्गं दर्शयामास। सा सेना सहितं तत्र यत्र चौरः स्थितः आगच्छत्। तं सम्मान्य, यथाकृतं सर्वं वर्णयामास। हास्यं कृत्वा राक्षसं प्रति उवाच— "मम भोजनं त्वया आयोजितम्।" "अद्य सर्वान् पुरुषान् विधिना प्रेरिता भक्षयिष्यामि," इति उक्त्वा, सा महतीं सेनां भक्षयामास; ते अपि दशसु दिशासु पलायितवन्तः। ततः चौरः स्वयं राज्ञः समीपं गत्वा क्रुद्धः वाक्यं उवाच। तत् श्रुत्वा, राजा शीघ्रं तत्र आगतः। राक्षससहितं गर्तः क्षणात् भस्मीकृतः। ततः सर्वधनस्त्रीसहितं सा प्रत्यागच्छत्।