चन्द्रहृदयपुरी नाम्नि नगरे रणधीर इति राजा बभूव। तत्र धर्मध्वजः नाम धर्मात्मा धनाढ्यः वैश्यः वसति स्म। कदाचित् तस्मिन् नगरे मांसभक्षणरतः कश्चन पुरुषः प्रादुरासीत्। तत्र वाशरः इति राक्षसः नरभक्षकः आसीत्। स राक्षसः तस्मै मांसभक्षाय तुष्टः सन् उवाच— "वरं देहि मे, नरभक्ष!" इति। तदाकर्ण्य स पुरुषः मनोमोहकं कूपं निर्ममाथ। रात्रौ चौर्येण राज्ञः दासीं रूपवतीं स्त्रीं सम्पादितवान्। तस्य सप्त स्त्रियः आसन्, चतुर्णां वर्णानां स्त्रियः ताः। स राक्षसः राजगृहमिव गृहं निर्मितवान्। तस्मिन्नेव कूपे बलात् अपहृतं बहुधनं न्यवेशयत्। राजन्, एषा नगरी चौरपीडिता, तस्मात् त्यक्त्वा गच्छामः; तत्र हिंसा-चौर्यनिष्ठाः संस्थापिताः। एवं समादेश्य स गृहं गतः; ते च यथाकृतं श्रुत्वा तथैव अचरन्। ततः राक्षसस्य मायया सर्वे रक्षकाः मोहिताः। पुनः ते रणधीरराजानं गत्वा सर्वं निवेदयामासुः। अर्धरात्रे तमसि व्यापन्ने स चौरः राजानं प्रति आगतः। राजा उवाच— "अहं राजा, त्वं चौरः, मया आहूय आगतः।" बहुधनं मयि सह गृह्य सुखी भव। रात्रौ स कूपं प्रविश्य राजानं बहिः स्थापयत्। तदा स राजानं प्रति उवाच— "त्वं शीघ्रं स्वगृहं गच्छ।" इति उक्त्वा अन्यं मार्गं दर्शयामास। सा स्त्री सैन्येन सह तत्र यत्र स चौरः स्थितः तत्र अगच्छत्। तम् आदृत्य, यथावृत्तं सर्वं निवेद्य, हास्यपूर्वकं राक्षसस्योक्तवती— "त्वया मम भोजनं सम्पादितम्।" अद्य अहं भाग्यवशात् सर्वान् नरान् खादिष्यामि। ततः सा महत् सैन्यं भक्षयामास; ते च दशसु दिशासु पलायिताः। तदा स चौरः स्वयम् उपसृत्य रोषात् राजानं प्रति उवाच। एतदाकर्ण्य राजा शीघ्रं तत्र आगतः। राक्षसेन सह स कूपः क्षणेन भस्मीकृतः। ततः सा सर्वधनस्त्रीसहितं प्रतिनिवृत्ता। दुन्दुभीनां निनादेन सर्वगृहेषु घोषः अभवत्। तस्मिन्नेव दिने तस्मिन् नगरे स चौरः गर्दभे आरोप्य प्रदर्शितः। तस्य रूपदर्शनं कृत्वा या स्त्री सुखासक्तिः सा मूर्च्छिता। स राजा समीपं गत्वा अवदत्— "पञ्चलक्षं धनं मम।" राजा हसन्नुवाच— "एषः चौरः, धनस्य अपहर्ता।" ततः श्रुत्वा स चौरः निराशः सन् मृत्युम् आप। तस्मिन्नेव क्षणे तस्य दुहिता दिव्यमोहग्रस्ताभूत्। ततः तुष्टा दुर्गा तेषां दीर्घायुः अनुग्रहेण दत्तवती। एवं उक्त्वा स पुनः राजानं प्रति सस्मितम् उवाच। "किं ददामि तस्यै या मम स्नेहरूपा? तस्मात् अहं पश्चात् अरोदम्— मम हास्यस्य हेतुम् शृणु।