यः राजा विषयेषु लोलुपः स्यात्, तस्य राज्यनाशः निश्चितः। तत्र, रम्ये चूडापुरनगरे चूडामणिरिति राजा आसीत्। तस्य गुरुः देवस्वामिनाम्ना वेदविद्याविशारदः आसीत्। तस्य पत्न्याः तेजस्विनी स्त्री शिवं पुत्रार्थं सम्यक् उपासितवती। ततः हरिस्वामिनाम्ना पुत्रः जातः, यः कीर्तिमान् बलवान् देवांशसमन्वितः आसीत्। तस्य पत्नी रूपलावण्यिका दिव्यकन्या आसीत्। एकदा सः पत्या सह वसन्तकाले, पुष्पसमृद्धे ऋतौ, निवसति स्म। तस्याः सौन्दर्येन गन्धर्वः शुकलः आकृष्टः अभवत्। जागृतः सः तां स्त्रीं कामेन अन्वेष्टुम् आरभत्। तदा सः सर्वविषयान् त्यक्त्वा हरीं ध्यानाय समर्पितः। सः क्षीरपाकं पाच्य, वटवृक्षस्य अधः आश्रयः कृतवान्; किं तु, राजन्, तस्य अन्नं सर्पेण विषाक्तम् अभवत्। ततः एकः भिक्षुः आगत्य, तदन्नं भुक्त्वा, मदितः अभवत्। तदा सः उवाच—“मूढ, त्वया विषमिश्रितं क्षीरपाकं दत्तम्।” इति उक्त्वा, सः मृतः शिवलोकं प्राप्तवान्। एवं उक्त्वा, वेतालः राजानं संबोधितवान्। “अतः सर्पः दोषी, किं तु ब्राह्मणवधपापं नाप्नोत्। ब्राह्मणः भाग्यवशात् तृषिताय दानं कृतवान्। स्वकृतं पापं जनाः अनुवभवन्ति। तस्मात्, ब्राह्मणवधः विषदातृकृतः ज्ञेयः। कथायाः वक्तृभिः ब्राह्मणवधपापं त्वयि स्थापितम्।” ततः चन्द्रहृदयपुर्यां रणधीरनाम्ना राजा आसीत्। तत्र धर्मध्वजः नाम, धर्मिष्ठः धनवान् व्यापारी वसति स्म। एकदा तस्मिन नगरे मांसभोजननिष्ठः पुरुषः प्रकटितः। तत्र वाशरः नाम राक्षसः नरभक्षकः आसीत्। राक्षसः तुष्टः स मांसभोजिनं उवाच—“नरभक्षक, वरं देहि।” इति। श्रुत्वा, सः मनोमोहकं गड्ढं निर्मितवान्। रात्रौ चौर्येन, राजकीयदासीं, सुंदरां स्त्रीं, प्राप्तवान्। तस्य सप्त पत्न्यः, चतुर्वर्णजन्याः स्त्रियः आसीत्। राक्षसः राजगृहनिभं गृहं निर्मितवान्। तस्मिन गड्ढे बलात् चौर्यधनं स्थापितम्। राजन्, तव नगरे चौरक्लिष्टे, तत्र हिंसायाम् चौर्ये च प्रवृत्ताः स्थापिताः। आदेशं दत्वा, गृहं गतवान्; तद्वृत्तं श्रुत्वा, ते तदनुसारं कृतवन्तः। तदा राक्षसस्य मायया सर्वरक्षकाः मोहिताः। पुनः ते रणधीरराजं गत्वा, तद्वृत्तं निवेदितवन्तः। निशीथे तमसि, स चौरः राजानं समीपं आगतः। राजा उवाच—“अहं राजा, त्वं चौरः, आमंत्रितः आगतः।” बहु धनं मया सह गृह्णीष्व, सुखी भव। रात्रौ गड्ढं प्रविश्य, राजा बहिः स्थापितः। चौरः राजानं उवाच—“राजन्, शीघ्रं स्वगृहं गच्छ।