कामेन मूढः स राजा दानवम् हत्वा स्वपत्नीं निर्भयम् अब्रवीत्। सा तं प्रत्युवाच—“राजन्, शृणु! अहं विद्यााधरस्य कन्या। न भोजने समये आगता, न पितरौ मातरं गृहं प्राप्ता। अद्य कृष्णपक्षे चतुर्दशीदिने दानवः त्वां हरिष्यति। तदा रुदन्त्या मया पितरं संबोधितम्। स पिता अब्रवीत्—‘कन्ये, त्वं वीरस्य रमणी भविष्यसि।’ तव आज्ञया, राजन्, अहं पितृगृहं गच्छामि। तव सह, विद्यााधरगृहं गच्छामि।” ततः तस्मिन नगरे जनानां महोत्सवः अभूत्; किन्तु सहसा मृत्युः तेषां अभवत्—तत् कारणं कथय। राजा हृदि चिन्तयामास, राज्यहानिभयेन संतप्तः। कामातुरस्य राज्ञः राज्यनाशः निश्चितः। चूडापुरनाम्नि रम्ये नगरे चूडामणिरिति राजा आसीत्। तस्य गुरुः देवस्वामि वेदवेदाङ्गविद् आसीत्। तस्य तेजस्विनी पत्नी पुत्रार्थं शिवं पूजयामास। ततो हरिस्वामिनाम पुत्रः जातः, प्रसिद्धः, शक्तिमान्, देवांशसम्पन्नः। तस्य पत्नी रूपलावण्यिका दिव्यकन्या आसीत्। एकदा सः पत्या सह वसन्ते, पुष्पसमये, निवसति स्म। तदा गन्धर्वः सुकलः तस्याः सौन्दर्ये मोहितः। जागृतः स तां स्त्रीं वाञ्छयामास। सर्वकामान् त्यक्त्वा सः हरिस्मरणे लीनः अभवत्। पायसं पाकित्वा वटवृक्षस्य अधः शरणं गच्छति स्म; किन्तु, राजन्, तस्मिन्नेव अन्ने सर्पेण विषं निक्षिप्तम्। तदा भिक्षुः आगत्य तदन्नं भुक्त्वा मदितः अभवत्। “मूढ, त्वं विषमिश्रितं पायसं दत्तवान्।” इति उक्त्वा स भिक्षुः मृतः शिवलोकं गतः। एवं वेटालः राजानम् उवाच। “अतः सर्पः दोषी, किन्तु ब्राह्मणवधपापं न प्राप्तवान्। ब्राह्मणः दैवमोहितः क्षुधिताय दानं दत्तवान्। स्वकृतं पापं जनाः अनुवभवन्ति। तस्मिन काले ब्राह्मणवधः विषदातृकृतः विज्ञेयः। कथा कथयद्भिः ब्राह्मणवधपापं त्वया कृतम्।” चन्द्रहृदयपुर्यां रणधीरनाम राजा आसीत्। तत्र धर्मध्वजः नाम्ना धनाढ्यः धर्मिष्ठः वणिक् आसीत्। एकदा तस्मिन नगरे मांसभक्षननिष्ठः पुरुषः प्रकटः। वाशरः नाम्ना राक्षसः नरभक्षः आसीत्। स राक्षसः तस्मै मांसभक्षाय प्रसन्नः सन् उवाच—“मम वरं देहि, नरभक्ष!” इति। ततः स पुरुषः मनोमोहिनीं गर्तां निर्मितवान्। रात्रौ चौर्येन राजकीयदासीं सुन्दरीं प्राप्तवान्। तस्य सप्त पत्न्यः चत्वारः वर्णाः स्त्रियः। राक्षसः राजगृहानुरूपं गृहं निर्मितवान्।