सः शरणागतवत्सलः तव शरणं प्राप्तवान्। स राजाार्थं स्त्रीरत्नं दातुम् इच्छति, अन्यथा आत्मनः प्राणान् त्यक्ष्यामि इति प्रतिजज्ञे। तदा जलमध्ये सुवर्णकाण्डः महाप्रवालपत्रः वृक्षः तिष्ठति स्म। तस्य उपरि कोमलाङ्गी सुन्दरी कन्या स्थित्वा दृष्टा। एतद् अद्भुतं दृष्ट्वा सः राजानं समीपं गतवान्। राजा अपि तद्विस्मयं दृष्ट्वा समुद्रपर्यन्तं यावत् अगच्छत्। तत्र सः स्त्रियं विनयेन उवाच—“त्वदर्थमेव अत्र आगतः अस्मि” इति। सा कन्या सस्मितं राजानं प्रत्युवाच—“कृष्णपक्षस्य चतुर्दश्यां...” इति। एतत् श्रुत्वा सः राजा तस्मिन्नेव दिने कामेन आक्रान्तः अभवत्। तस्मिन्नेव समये बकवाहनः नाम दानवः तत्र प्रादुरभवत्। राजा काममोहितः तं दानवं हत्वा निर्भयः स्वपत्नीं प्रति वचनं अकथयत्। सा उवाच—“राजन्, शृणु! अहं विद्याधरस्य कन्या अस्मि। नाहं भोजनकाले, न च पितृमातृगृहं प्राप्ता। अद्य कृष्णपक्षचतुर्दश्यां दानवः त्वां हर्तुम् इच्छति। ततः रुदती अहं पितरं प्रति अवदं। सः पिताऽपि उवाच—‘कन्ये, त्वं वीरसुखभाजिता भविष्यसि।’ राजन्, तव आज्ञया अहं पितृगृहं गच्छामि। त्वया सह विद्याधरगृहं यास्यामि।” ततः तस्मिन् नगरे महोत्सवः जातः, किन्तु सहसा मृत्युः तेषां जनानां प्राप्तः—कस्मात् कारणात्, इति पृच्छति। सः राजा मनसि चिन्तयामास, राज्यहानिभयात् उद्विग्नः। यः राजा विषयासक्तः, तस्य राज्यनाशः नूनं भवति। शोभनायां चूडापुरनगरे चूडामणिः नाम राजा आसीत्। तस्य गुरुः देवस्वामी वेदवेदाङ्गविद् आसीत्। तस्य तेजस्विन्याः पत्न्या पुत्रार्थं शिवपूजा कृता। ततः हरिस्वामी नाम पुत्रः जातः, यशस्वी, बलवान्, देवांशसमन्वितः। तस्य भार्या रूपलावण्यिका नाम अप्सरा आसीत्। सा पतिसहितया वसन्ते पुष्पितकाले वसति स्म। तदा सुकलः नाम गन्धर्वः तस्या रूपेण आकृष्टः। तस्याः कामार्तः सः जागरितः तां स्त्रियम् अन्वेष्टुम् आरब्धवान्। सर्वविषयत्यागेन सः हरौ ध्यानं कृत्वा स्थितवान्। एकदा सः पायसं पक्त्वा वटमूले शरणं गच्छति स्म; तत्र सर्पेण तदन्नं विषाक्तं कृतम्। तस्मिन् समये कश्चन भिक्षुः आगत्य तदन्नं भुक्त्वा मत्तः अभवत्। “मूढ, त्वया विषयुक्तं पायसं दत्तम्” इति उक्त्वा सः मृतः शिवलोकं गतः। एवं उक्त्वा वेतालः राजानं प्रति वचनं अकथयत्। अतः सर्पः दोषी, किन्तु ब्रह्महत्यापापं न प्राप। ब्राह्मणः भाग्यवशात् मोहितः क्षुधिताय दानं दत्तवान्। स्वकृतं पापं जनैः सदा अनुभवनीयम्। तस्मिन् काले ब्रह्महत्यापापं तेन दत्तविषेण कृतम् इति विज्ञेयम्। यैः एषा कथा कथिता, तैः ब्रह्महत्यापापं त्वया कृतम्।